Pretty Life

خانه جدیدم

2011-03-15T06:58:00.007+01:00

امروز تقریبا 20 روزه که من اومدم خونه جدیدمون، تو فرودگاه لحظات بسیار سختی رو داشتم، پرواز با klm اصلا خوشایند نبود...رفتار بسیار زشت اونها تو فرودگاه آمستردام اشک منو در آورد ولی با همه ناراحتی ها تو فرودگاه آمستردام، با خوشی وارد فرودگاه کانادا شده و استقبال بسیار گرمی شدم. ماه ها بود که منتظر چنین لحظه ای بودم و دیگه فکر میکردم که وصل دوباره مان تو رویا امکان پذیر باشه...! اما با لاخره اون روز رسید و من ناگهان خودم رو تو آغوشش دیدم. به محض اینکه رسیدم یکی از دوستاش ما رو برای شام برد خونشون و من برای اولین بار خونه یه مراکشی رو از نزدیک دیدم. خونه و دکو راسینشون عربی بود...! همونجور که تو سریالهاشون دیده بودم. چای نعنای خوشمزشون و مدل غذا خوردنشون همه و همه برام تازگی داشت. آدمهای بسیار دوست داشتنی و مهمان نوازی بودن....برام هم یه ساعت دیواری عربی هدیه دادن...!

بعد از شام اومدیم خونه خودمون و من برای اولین بار پام رو تو این خونه گذاشتم...همه چیز آماده و مرتب بود...هر دو یه نفس راحت کشیدیم و دل سیر هم دیگه رو در آغوش گرفتیم! چقدر خیالمون راحت شده بود و از اون همه استرس یک دفعه رها شده بودیم! هفته اول نمیدونم چطور گذشت...گویی که توی این دنیا نبودم...همه چی بهم ریخته بود...تقریبا تمام وقتم باهاش میگذشت...حتی فرصت نمیکردم ایمیل هام رو چک کنم...تا حالا اینهمه حس نکرده بودم که زندگی مشترک اینقدر زیبا و باشکوهه... لحظات آخر تو بلژیک نگران بودم...با اینکه می دونستم که همه چی خوب تموم میشه...با اینکه خوب شناخته بودمش و می دونستم که برام سنگ تموم میذاره...میدونستم که عشق باشکوه و به یاد ماندنی برام به ارمغان میاره اما باز می ترسیدم...نگران بودم مبادا که جای خالی دوستام، خانوادم رو بیشتر حس کنم...میترسیدم که تنها بشم...می ترسیدم که استقلالمو از دست بدم...و...

اما...آه که چقدرهمه نگرانیهام رو به یک باره به اطمینان و آرامش تبدیل کرد...تصورش هم برام ممکن نبود...عشق پاکش، رو راستی بینظیرش، محبت بی دریغش، تکیه گاه امنش، آغوش گرمش...همه و همه به یکباره همه دلتنگیهام رو رفع کرد...محبتهاش خیلی بینظیر و قشنگه...اینقده کامله که هر روز فکر میکنم کنار مادرم و خا نوادم دارم زندگی میکنم...احساس می کنم که مادرمه...هر شب مثل یه بچه تو آغوش گرمش به خواب میرم و صبحها با نوازش مستانش از خواب بیدار میشم...آه که چقدر توی این خونه کوچیک و دنج زندگی آرام و با شکوهی دارم...تو گویی که توی یه قصری زندگی میکنم با هزاران خدمه که هرآرزوم رو برا آورده میکنن...!

دوستت دارم!

چقدر دل کندن سخته....!

2011-01-15T23:55:00.005+01:00

هر چه که به پایان نزدیکتر میشم، دلهره و نگرانیم بیشتر میشه...رفتن چقدر سخته...اینجا کلی خاطره دارم همه رو یه جا میذارم و میرم...میرم یه جای دور! اینقده دور که هر وقت اراده کنی بری ایران نمی تونی...یه طرف مادرم و همه کسانی که دوستشون دارم منتظرم هستند، اینجا کلی خاطره دارم و زندگیم اینجاست...و یه طرف دیگه هم یک نفر منتظرمه...همه رو جا میذارم، می رم طرف اون یه نفر.........! تا یه خونه جدید، دوستهای جدید و ...پیدا کنم.

نمی دونم چی پیش میاد و یا اینکه اونجا چه سرنوشتی در انتظا رمه...اما میدونم که تا مدتها به جز یه نفر هیچ کس رو دیگه ندارم...اون یه نفر هم چقدر منو شناخته هنوز نمی دونم! دوستم داره می دونم! اما هنوز نمیدونم که میتونه جای مادرم رو بگیره؟ می تونه جای خالی دوستام رو پر کنه؟ بعضی وقتها دلهره عذابم میده! نمی دونم که هر وقت ناراحت شدم، می تونم مثل اینجا سرمو بندازم پائین و برم قدم بزنم و هیچ کسی تو خیابون مزاحمم نشه..!

چقدر ذهنم این روزها از فکر کردن خسته شده...کاش این سه هفته با خوبی و خوشی تموم بشه تا من بدونم که چیکار باید بکنم....

چقدر دل کندن سخته....!

2010-11-21T01:55:00.003+01:00

آه که چه دلتنگتم مهربانم!

دیگر تحملم تمام شده است...تمام سلول های وجودم تو را می خواهند...و من چه بیتاب و مشتاق منتظر لحظه ای هستم تا دستانم را در دستانت جا دهم و همچون کودکی در آغوش گرمت به امنیت و آرامش برسم.

زمان این روزها چه کند می گذرد، تو گویی که روزها به سختی به شب بدل شده و شب نیز برایمان همچون سالی طول می کشد...من نیز مانند تو روزها را میشمارم تا نگاهم دوباره در نگاهت گره بخورد...چه سرنوشتی داشته ایم! جدایی وصل، جدایی وصل، جدایی وصل...جدایی آه که چه سخت است دور از تو بودن! تا به کی چرخه سرنوشتمان، این بازی جدایی وصل را رها خواهد کرد؟

2010-09-30T16:23:00.003+02:00

چکش به فرق من مزن ای صبر فولادین من
من ضربت پتک زمان سندان به سندان دیده ام

2010-08-25T00:12:00.003+02:00

من هنوز موئمنم! شعله ایمان هنوز قلبم را روشن نگه داشته است...خدایا هنوز در باورم هستی و رها شدن از تو برایم بسی دشوار است. هنوز در خلوت خود تو را صدا میکنم و با تو به سخن می نشینم!

آه که چه زیباست با تو بودن!

تو را هرگز رها نخواهم کرد ای اولین و آخرین امید من!

2010-08-19T01:19:00.004+02:00

عزیزم،

چند دقیقه ای هست که از بچه ها خداحافظی کردم و اومدم خونه. امروز بچه ها خیلی بهم لطف کردن، کلی دور و برم بودن تا من دلتنگی رو حس نکنم. همین که رسیدم خونه، دنیا دور سرم چرخید...هر طرف خونه داد میزد پس کو عزیزت؟ گلدونهای جلوی پنجره دلتنگت بودن! خونه رو دست نزدم، حتی مرتب نکردم...دیشب که کفشهامو جلوی تخت درآوردی، برشون نداشتم...تو حموم واکس موت جلوی چشممه...لباسهایی که از فرودگاه برگردوندم همه رو مبل وسط حاله...هنوز بوی قشنگت رو حس میکنم. من که هر شب سرم رو قلبت بود و صدای طپش قلبت بهم آرامش میداد، امشب نمی تونم بخوابم...اشکام سرازیرن..نمیدونم چیکار کنم...فقط صدات آرومم می کنه...کاش نذاشته بودم نفیسه بره...بد جور دلتنگتم عزیزم...

بیدار نشستم تا اینجا ببینم که هواپیمات به سلامتی نشسته تا خیالم راحت بشه.

2010-05-21T11:15:00.006+02:00

آه بعد از مدتهای طولانی، دوباره دلم خواست بیام اینجا و بنویسم...می خوام دوباره برگردم به همون حال و هوای قدیمی...

تو این مدت اتفاقات زیادی افتاده و من مثل همیشه باز پر از هیجان و دگرگونی بودم...کارام خیلی زیاد شده ولی در عوض آرامشم چندین برابر شده...

چند روز پیش آمستردام بودیم، مطلع شدیم که فستیوال موزیک آمستردام همون روز شروع می شه و برنامه آغاز فستیوال رو یک خواننده مصری (Amal Maher) آغاز می کنه! برای اینکه همه مردم بتونن ببینن، یه اسکرین بزرگ تو یه پارکی گذاشته بودن تا مردم مجانی این برنامه رو زنده ببینند...بعدن از مردم شنیدیم که بلیطش گرون بوده!

ما هم تصمیم گرفتیم یه سر به اون پارک بزنیم، وقتی رسیدیم اونجا کلی تعجب کردیم، مردم هلندی زبان چنان برای دیدن یک خواننده عربی اومده بودن که انگارCeline dion اومده بود. همشون کلی غذا و نوشیدنی آورده بودن و رو صندلی هایی که از قبل چیده شده بود نشسته بودن. اونجا بود که متوجه شدیم این خواننده قراره آوازهای خانم oum Kalthoum رو اجرا کنه و من تازه اونجا متوجه شدم که این خانم ام الکلثوم یک خواننده بی نظیر مصری بوده و خیلی از مردم دنیا می شناسن و همه مردم مصر دوستش دارن...مثل هایده خودمون...

خلاصه اونجا فهمیدم که چقدر از دنیا عقبم...تازه فهمیدم که اگه به جای اینکه تمام وقت از عربها بد بگم، کمی زبان عربی یاد می گرفتم می تونستم از آواز بینظیر خانم امل ماهر بیشتر لذت ببرم. واقعا زیبا خوند!

اینجا و اینجا میشه قسمتی از برنامه اون شب رو شنید و دید!

2010-04-27T17:53:00.001+02:00

کسی دیگر نمی پرسد

چرا تنهای تنهایم

سمینار

2010-03-01T19:41:00.005+01:00

خیلی وقته اینجا سر نزدم، دلم برای نوشتن تنگ شده! دیگه حتی برای نوشتن یک جمله هم وقت پیدا نمی کنم!

امروز سر سمینار Prof. Ingrid Daubechies از دانشگاه پرینستون بودم که درباره آنالیز نقاشیها با استفاده از image processing صحبت می کرد! تقریبا تمام سمینار رو خواب بودم و گردنم هر از گاهی شل میشد و می افتاد و من بیدار میشدم. یه چند جمله ای گوش میدادم و دوباره می خوابیدم. نمیدونم چرا اینقدر خواب آلود بودم. البته من عادت دارم کلا سر سمینار ها بخوابم، بجز البته سمینارهای خودم.

سمینار رو توی یکی از ساختمانهای قدیمی دانشگاه برگزار کردن و قبل از صحبت کردن سخنران اصلی، سه نفر اومدن تو سن و کمی درباره این خانم صحبت کردن و اینکه لیسانسش رو از دانشگاه بروکسل گرفته! میکروفن هم تقریبا نیمه خراب بود و هر از گاهی هم سوت می کشید (نمی دونم سوت با ص یا با س...من از بچگی غلط املایی زیاد داشتم:-) )! خلاصه هر جوری بود تا آخر سمینار نشستم...فکر کنم یکی از دلایلی که رفتم به اون سمینار این بود که نزدیک فروشگاهی بود که من خیلی دوستش دارم و اغلب بهش سر میزنم.

به هر حال نیم ساعت مونده به تعطیلی فروشگاه خودمو به اونجا رسوندم و تونستم یکم خرید کنم. کلی برای خودم لباس پرو کردم. همه لباسهایی که انتخاب کرده بودم رو دوست داشتم بخرم ولی خوب خیلی گرون بودن...بهر حال دو تا شو با وسواسی تمام انتخاب کردم و بقیه رو هم با حسرت دادم به فروشنده..:-)

امروز داشتم فکر می کردم، یکی به خاطر درآمد خوب بر نمی گرده ایران و یکی دیگه به خاطر حجاب، یکی هم به خاطر آرامش اینجا دوست نداره برگرده ایران...منم به خاطر اتاقهای پرو اینجا دوست ندارم برگردم ایران:-)...با راحتی تمام اینجا میشه لباس پرو کنی و انتخاب کنی و یا اینکه پس بدی! آینه هاشونو که نگو!

بستان قدح از دستم ای مست که من مستم

2010-02-08T21:45:00.004+01:00

سخن مستانه می گويم ولی هوشيار می گردم

گهی خندم گهی گريم گهی افتم گهی خيزم

مسیحا در دلم پیدا و من بیمار می گردم

بیا جانا عنایت کن تو مولانای رومی را

غلام شمس تبریزم قلندروار می گردم

نه من بیهوده گرد کوچه و بازار می گردم

مذاق عاشقی دارم پی ديدار ميگردم

خدايا رحم کن بر من پريشان وار می گردم

خطا کارم گناهکارم به حال زار می گردم

شراب شوق می نوشم به گرد يار می گردم

شب سحر فکر من آن وصف رخ ماه تو بود

2010-02-08T21:37:00.002+01:00

شب سحر فکر من آن وصف رخ ماه تو بود

هیچ نبوود ز من آن همه از جاه تو بود

خورده بودم که می ای تا که سحر رقص کنم

تا بگیرم به سماع آنکه ز درگاه تو بود

هیچ لایق نشد آن وصف تو را ماه جبین

بر تو یکتای سحر ماه صف راه تو بود

هیچ ندیدم صنمی چون تو به دیر صنمان

همگان خاک شدند چون دم آن آه تو بود

هیچ تاثیر نکرد آن می ناب ازلی

چون به سالی که جدا از بر گمراه تو بود

هیچ نبوود توان چون که به شعر میرزا

چون نظر برکنی از غیر نظرگاه تو بود

دوست دارم در پی ات آیم که انکارم کنی

2010-02-08T21:24:00.004+01:00

دوست دارم در پی ات آیم که انکارم کنی

حلقه بر گوشم کنی رخصت بر این کارم کنی

بوسه برگيري ز من گيري رقيبان آتشين

تا که جانم گيري و فل الفور در نارم کني

با همه دم گيري و چون نوبت ما مي شود

سخت گيري بر من و خواهی که بيمارم کني

مدعی سازی همه با نام من یا هو زنند

تا به کفرم گیری و در چوبه ی دارم کنی

راه بر بندي من و گيري به سان عامري

تا که فرمان نابرم کوشي که آزارم کني

سجده گيرم بر درت هيهاي و هيهايت زنم

تا برون ايي مرا رسواي بازارم کني

بر همه منکر شوم بود خدایی جز تو من

تا به دنبالم شوی در نفی اقرارم کنی

سخت گیری انجمن فرمان به تنبیهم کنی

تا که باشد آورند دستور بر خوارم کنی

لیک من میرزای هم کوشم به شعر وهر سخن

وصف تو گویم که شاید یک دمی یارم کنی

2010-02-04T11:39:00.008+01:00

آشفته تر از این نتوانم، نتوانم

مستانه تر از می نشناسم، نشناسم

چون باغ من اینک بشود عالم اموات

تا در برت هستم، نهراسم، نهراسم

ای مهر تو ببسته دل و چشمم

بی یاد غمت، هیچ نمازی نگزارم، نگزارم

گرم آن روز که سبزان کنند آباد

بی شعر تو، وصفی نسرایم، نسرایم

اکنون که زعشق تو مرا، تاب نمانده است

ابلهم من که ز تو دل نربایم، نربایم

بی پا و سر کردی مرا

2010-01-10T12:04:00.003+01:00

گفتم ای عشق مرا بار دگر راه بزن

از لب لیلی من بوسه به زنگاه بزن

چون نفس گیری ودربند کنی عشاق را

باش که در مرحمتت چنگ مرا گاه بزن

گنت در این لحظه!

2009-12-20T12:26:00.002+01:00

بعد از 3 سالی که من اینجا هستم، بالاخره اینجا برف واقعی بارید...حالا شهرشبیه شهر خودم تو ایران شده که زمستونها برف داشتیم...الان اینجا حسابی کولاکه و خیابونها سفید شده...تازه آدم معنی زمستون رو میفهمه...

Enjoy it

2009-11-30T15:00:00.001+01:00

استاد شجریان دل بردی از من به یغما استاد شجریان دل بردی از من به یغما

2009-11-18T23:07:00.002+01:00

وای كه چقدر خستم. انگار كه کوه کندم، هم خستگی جسمی و هم خستگی ذهنی...فردا هم کلی کار دارم ...چقدر از دیشب تا حالا درگیر بودم. اینقدر حرف شنیدم و حرف زدم كه دیگه نای نفس کشیدن ندارم. دلم میخواست یه یک هفته میموندم خونه و استراحت میکردم....وای كه این تعطیلات کریسمس کی از ره میرسه !

چقدر مدل آدما باهم فرق میکنه و به نظرم ما ایرانیها همیشه از این مساله برای خودمون مشکل درست میکنیم. همیشه باهم درگیریم. سرمون تو کار خودمون نیست خلاصه بگم كه حوصله زیادی داریم و دنبال این هستیم كه پیچیدگی تو مساله به وجود بیاریم. اصلا ساده فکر نمیکنیم. برای هر چیزی اما و اگر داریم. برای هر چیزی استثنا داریم. به قول پدر یکی از دوستان هنوز مساله دست دادن آقایون و خانوما اینجا برای ایرانیها حل نشده، یکی یه روز دست میده یه روز دست نمیده، یکی دست خانمی رو رد میکنه، یکی با یه عده دست میده با یه عده دست نمیده ( خودم هم جزو اون یکی ها :-))...حالا چطور میتونیم انتظار داشته باشیم كه مساله مهم مملکت به این آسونی حل بشه...واقعا كه از ماست كه بر ماست...عقب ماندگی ما آخرش هم برمیگرده به خودمون....! این قصه سر دراز دارد...

2009-11-12T00:47:00.003+01:00

آنچنان در خوشی خود غرقیم که صدای غمناک جوان آرزومندی که منتظر مرگ است را نمی شنویم. براستی چه بر مادر این جوان گذشته است. دیشب تا خود صبح بیدار بودم! پشت تلفن با عزیزی می خندیدم، از بودن لذت می بردم ولی همچنان هر از گاهی سرکی به اخبار می کشیدم تا بدانم که عاقبت این جوان چه خواهد شد! چقدر آرزو کردم که زنده بماند! نمی توان تصور کرد که دیشب چه بر سر خانواده این جوان آمده است! تصویرش در ذهنم است! آن خنده آرام و پر غرورش!

تا 5.5 صبح خبری نبود، خوابیدم ولی با این امید که ظهر خبر خوشی خواهم شنید...ساعت 1 ظهر بود که بیدار شدم، چشمهایم را باز نکرده کامپیوترم را روشن کردم تا اخبار را چک کنم! ناگهان خبری در اول صفحه بالاترین تمام امیدهای مرا نا امید کرد! به خود لرزیدم و غمی سنگین تمام وجودم را فرا گرفت! احسان فتاحیان اعدام شد!

مرگ همیشه توام با درد است...حتی اگر برای دشمنت باشد!

چقدر دلم می خواست که هرگز به مرگ فکر نمی کردیم!

?niçin benden uzaktasın

2009-10-25T16:01:00.002+01:00

her gün seni arıyorum,
niçin benden uzaktasın?
dağa taşa soruyorum:
niçin benden uzaktasın?

yanık bir bülbül ötüyor,
sesini hatırlatıyor;
yüzün gözümde tütüyor,
niçin benden uzaktasın?

çimenler sararıp yanmış,
çiçekler yere kapanmış,
yeryüzü çöllere dönmüş,
niçin benden uzaktasın?

şu köşede otururdun,
şurada ayakta dururdun,
şurada salınır yürürdün;
niçin benden uzaktasın?.

yüzüm gülmeye üşenir,
gözümden yaşlar boşanır,
sen yokken nasıl yaşanır?
niçin benden uzaktasın?

کی گفته اروپائیها تمیزن؟

2009-10-21T13:28:00.003+02:00

امروز از دست این آدمهایی که ساندویچ ها رو با دستهای کثیفشون درست میکنن خیلی عصبانیم...دستشونو به پول می زنن، به کامپیوتر می زنن، سرشونو می خارن، بعد با همون دستها ساندویچ برای ملت درست میکنن! :-(

تازه خیلی هاشونم وقتی دستشویی میرن دستاشونو نمی شورن و یا فقط یه ذره نوک انگشتاشونو به آب میزنن...!!!!

واقعا که!

من این دفعه بارسلونا هستم!

2009-10-17T23:02:00.002+02:00

امروز بارسلونا هستم! شهر بسیار زیبا و جذاب و زنده!

خیلی از اینجا خوشم اومده...این همه شهرهای مختلف رو که دیدم، به نظرم اینجا از همه اونها جذاب تر و زنده تره! الان که ساعت 11 شب، خیابونها شلوغه و ملت تو رفت و آمدن!

خیابونهای بزرگ، فروشگاههای متنوع و شیک، ساحل جذاب، مردم مهربون، شاد و شهر پر از تنوع و جذابیت! فردا قراره با تور برم شهرو خوب بگردم...

من هنوز الچه هستم! :-)

2009-10-15T14:33:00.004+02:00

اینجا کلی غذاهای خوشمزه دارن، انواع کوکو های خوشمزه، یه نوع برنج مخلوط با سبزیجات و روغن زیاد که خودشون بهش میگن عروس :-) (Arroz) که من خیلی دوست داشتم...سالادهای خوشمزه هم با زیتونهای عالی...

مردم اینجا خیلی خونگرمن...درست مثل ایران! کلی چراغ قرمز دارن ولی معمولا ملت پشت چراغ قرمز منتظر نمونن...یه نگاه اینور و انور میکنن..بعد رد میشن :-)

کنفرانس تو یه سالن خیلی مجهز به نحو عالی برگزار میشه بر خلاف ونکوور...با وجود اینکه تو دانشگاه بریتیش کلمبیا بود ولی خیلی بد برنامه ریزی شده بود...

هوا هم اینجا خیلی گرمه و من کلا همش فکر می کنم که هنوز تا بستونه!

خلاصه اینجا بهم خیلی خوش می گذره! :-)

My first impression from Elche in Spain

2009-10-14T14:33:00.005+02:00

الچه شهر کوچکیه که تقریبا در جنوب غربی اسپانیا در استان آلیکانته واقع شده. دیروز وارد این شهر شدم...اولین چیزی که برام جالب بود نخلهایی بود که در پارک هاشون دیدم...مدل شهرش و مردمش برام خیلی آشنا بود...دیگه موی مشکیم باعث نمی شد که توش احساس غریبی کنم، به قول یکی از دوستان تو بلژیک یا آلمان، آدمها بیشتر بر اساس رنگ مو و چشماشون طبقه بندی میشن و کسی با موی مشکی کلی متفاوت بنظر می رسه و بعضی وقتها عامل فرق و حتی سوئ تفاهم می شه!

ساعت 10 صبح بود که رسیدم هتل...هتل خیلی تمیز و شیکیه..یه چند ساعتی گرفتم خوابیدم، ساعت 8 شب بود که یه سر رفتم بیرون تا شهر رو ببینم...بر خلاف بلژیک تمام مغازه ها و فروشگاهها باز بودن و مردم در رفت و آمد! احساس می کردم که شهر زنده است...قدم زدن در بین مردم مو مشکی، خونگرم، شلوغ و پر سرو صدا، تو خیابونهای کوچیک ولی زنده، پر رفت و آمد و همین طور دیدن پارکهای شبیه ایران احساس خوبی بهم داده بود...

به نظر می رسه که مردم اینجا مثل بلژیک ثروتمند نیستند، اجناسی که تو فروشگا ها دیدم زیاد از کیفیت خوبی بر خوردار نبودن..

از نکات جالب دیگه این که، مردم بیشتر گل من گلی می پوشن و لباسهای جینگول ونگول:-) زیاد اینجا پیدا میشه...درست مثل ایران خودمون :-)

فعلا برای امروز بسه...فقط اضافه کنم که پذیرایه کنفرانس عالیه و خیلی خوب برنامه ریزی شده..از صبح هم کلی خوراکی های جدید و خوشمزه خوردم...جای همه دوستام خالی:-)

ای دل شکایت ها مکن تا نشنود دلدار من

2009-10-11T23:52:00.001+02:00

ای دل شکایت ها مکن تا نشنود دلدار من

ای دل نمی ترسی مگر از یار بی زنهار من

ای دل مرو در خون من در اشک چون جیحون من
نشنیده ای شب تا سحر آن ناله های زار من

گفتم امانم ده به جان خواهم که باشی این زمان
تو سرده و من سرگران ای ساقی خمار من

گفتم منم در دام تو چون گم شوم بی جام تو
بفروش یک جامم به جان وانگه ببین بازار من

مولوی

مشکل پسند :-) ( اینجا گوش کنید )

2009-10-06T22:24:00.005+02:00

این آهنگ حسابی رقصیه...یادش بخیر، خونه که بودم چقدر می رقصیدم...نرگس می رقصید و من بی استعداد هم ازش تقلید می کردم...آخرش هم نفهمیدم دستاشو چطوری تکون می داد! :-)

حالا اینجا نرگس که نیست، دیگه رقصیدن برام سخت شده...امروز به خودم گفتم بلند شم یکم حرکات موزون انجام بدم تا یه ورزشی کرده باشم...اما خوب دیگه جلوی آینه پر خرت و پرت بود...منم که بدون آینه نمی رقصم :-)

امروز کلی ملت تو گنت رفتن رو اعصابم، حالا مجبورم کلی آهنگ شاد گوش بدم تا دپرس نشم :-(

تو اونی که می مونی،تو آرامش جونی

تو هدیه ی خدایی که انقد مهربونی

تو نوری مثل خورشید که تاریکی رو بردی

اینم یکی دیگه از آهنگهای شاد شهرام صولتی!

اینم یکی از آهنگهای شاد قدیمیه صولتی :-)

دوست داشتن از دل وارد ولی در باور ماندنی می شود

2009-09-20T01:24:00.007+02:00

دوست داشتن را باید یاد گرفت، که آن لازمه عشق است

و عشق را منزلتی بزرگ است که داشتن آن انسان را بی نیاز می کند

و تو چه زیبا چگونه دوست داشتن را به من آموختی و من خود عشق را با چشمان تو معنی کردم!

!Enjoy it

2009-09-18T15:15:00.003+02:00

مرا عاشق چنان باید که هر بادی که برخیزد
قیامت های پر آتش ز هر سویی برانگیزد
دلی خواهم چنان دوزخ که دوزخ را فرو سوزد
دو صد دریا بشوراند ز موج بحر نپرهیزد

بــی هـمــگـان بــســر شــود، بی‌تــو بـسر نمی شود

2009-09-14T12:02:00.006+02:00

بی همگان به سر شود بی‌تو به سر نمی‌شود
داغ تو دارد این دلم جای دگر نمی‌شود
دیده عقل مست تو چرخه چرخ پست تو
گوش طرب به دست تو بی‌تو به سر نمی‌شود
جان ز تو جوش می‌کند دل ز تو نوش می‌کند
عقل خروش می‌کند بی‌تو به سر نمی‌شود
خمر من و خمار من باغ من و بهار من
خواب من و قرار من بی‌تو به سر نمی‌شود
جاه و جلال من تویی ملکت و مال من تویی
آب زلال من تویی بی‌تو به سر نمی‌شود
گاه سوی وفا روی گاه سوی جفا روی
آن منی کجا روی بی‌تو به سر نمی‌شود
دل بنهند برکنی توبه کنند بشکنی
این همه خود تو می‌کنی بی‌تو به سر نمی‌شود
بی تو اگر به سر شدی زیر جهان زبر شدی
باغ ارم سقر شدی بی‌تو به سر نمی‌شود
گر تو سری قدم شوم ور تو کفی علم شوم
ور بروی عدم شوم بی‌تو به سر نمی‌شود
خواب مرا ببسته‌ای نقش مرا بشسته‌ای
وز همه‌ام گسسته‌ای بی‌تو به سر نمی‌شود
گر تو نباشی یار من گشت خراب کار من
مونس و غمگسار من بی‌تو به سر نمی‌شود
بی تو نه زندگی خوشم بی‌تو نه مردگی خوشم
سر ز غم تو چون کشم بی‌تو به سر نمی‌شود
هر چه بگویم ای سند نیست جدا ز نیک و بد
هم تو بگو به لطف خود بی‌تو به سر نمی‌شود

مولانا

قاصدک

2009-09-08T13:32:00.003+02:00

قاصدک ! هان ، چه خبر آوردی ؟

از کجا وز که خبر آوردی ؟

خوش خبر باشی ، اما ،‌اما

گرد بام و در من

بی ثمر می گردی

انتظار خبری نیست مرا

نه ز یاری نه ز دیار و دیاری باری

برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس

برو آنجا که تو را منتظرند

قاصدک

در دل من همه کورند و کرند

دست بردار ازین در وطن خویش غریب

قاصد تجربه های همه تلخ

با دلم می گوید

که دروغی تو ، دروغ

که فریبی تو. ، فریب

قاصدک

هان،

ولی ... آخر ... ای وای

راستی آیا رفتی با باد ؟

با توام ، آی! کجا رفتی ؟ آی

راستی آیا جایی خبری هست هنوز ؟

مانده خاکستر گرمی ، جایی ؟

در اجاقی طمع شعله نمی بندم خردک شرری هست هنوز ؟

قاصدک

ابرهای همه عالم شب و روز

در دلم می گریند

<اخوان ثالث>

گئجه لر آغیردی یاتانمیرام

2009-08-27T03:41:00.005+02:00

ساعت اینجا 3:41 نیمه شبه...این روزها خواب درست و حسابی ندارم..خیلی از این وضعیت پر از استرس و هیجان تو کشور ناراحتم...هر روز یه خبر داغ و ناراحت کننده میاد بیرون...پس این وضعیت کی تموم میشه!

یه ساعت پیش با یه کابوس بیدار شدم...خیلی ترسیده بودم..نفسم بند اومده بود...هر شب با فکر و خیال این آدمهای شکنجه شده می خوابم...اگه این اتفاق برای خانواده من می افتاد، طاقت نداشتم...نمی دونم چه بلایی سرم می اومد..شاید دیوانه می شدم...خدا بهمشون صبر بده...

تنها مرهمم نوشتن تو اینجاست...دلم نمیاد با کسی در این مورد صحبت کنم که فکر اونم خراب بشه...از فردا دیگه خبر بیخبر! داره روحیم خراب میشه!

این روزها دارم کتاب شعر هوشنگ جعفری، شاعر زنجانی رو می خونم، چقدر زیبا شعر گفته..خودم هم باورم نمیشه که اینقدر شعرهای ایشون زیبا و پر مفهوم باشه...هر دفعه که می خونم بیشتر ازش لذت می برم...هر چند با شعرهای حافظ یه جورهایی مانوس شدم ولی این روزها کمتر میرم سراغش!

گئجه لر آغیردی یاتانمیرام، سنی خاطیریمدن آتا نمیرام

بیلیرم بو عشقیمین آخیری، باشیما بلادی سن اولماسان

گئدیرم دایان دانیشیم گئدیم، یانیرام دانیش آلیشیم گئدیم

هانی کاروان قاریشیم گئدیم، بورا غم سرادی سن اولماسان

شکنجه

2009-08-24T17:22:00.003+02:00

الان داشتم فیلم شکنجه یک جوان ایرانی توسط نیروی انتظامی تو خیابون رو میدیدم، حالم خیلی بده! نمی تونم باور کنم که یه آدم اینقده می تونه پست و سنگ دل باشه! دیدن این فیلم دل هر آدمی رو بدرد میاره! فیلمش نه ساختگی بود و نه مال جای دیگه...خود خود ایران بود! همون جایی که براش دلمون می طپه! همون جایی که خا نوادم توش دارن زندگی می کنن...کنار آدمهای روانی زنجیری مثل همین نامردی که داشت تو فیلم یه جوونی رو ناجوان مردانه می زد!

با دیدن این فیلم خیلی احساس نا توانی می کنم...

یادمه، خیلی بچه که بودم یه شب تو تلوزیون، شکنجه پاسدارهای ایران رو نشون میداد که گویا توسط منافقین آن موقع انجام میشد، یادمه مادرم با دیدن این صحنه ها حالش خراب شد...من داشتم گریه می کردم...یادمه برای مادرم شربت آب قند درست کردن...فضای بدی بود و من نمی تونستم درک کنم که این چه کارهایی که اینا انجام میدن...ولی یادمه که اون موقع شکنجه فقط برای یه افراد خاص بود...یعنی اینقده وسیع نبود...در مورد ساواک هم چیزی نمی دونم...اون موقع هنوز به دنیا نیومده بودم...

اما الان وقتی این جور چیزها رو می بینم، با خودم فکر می کنم که اون آدم شکنجه گر هم از همین جامعه است و محصول فرهنگ و تمدن ایرانیه...با خودم فکر می کنم اونایی که به تمدن ایرانی افتخار می کنن، اگه بفهمن که تو همین ایران خودمون، مردم عادی به بهانه های مختلف دارن شکنجه می شن، باید برن کشکشونو بسابن و دیگه عمرا از تمدن ایرانی حرف نزنن!

به نظر می رسه که مردم زیادی تو ایران قساوت قلب دارن، مشکل روانی دارن...و هزار تا اخلاق ضد انسانی دیگه!

تمدن ایرانی اگر هم بوده مال گذشتگان بوده و من و شما توش نقشی نداشتیم..پس زیاد پز تمدن ایرانی رو ندیم که دنیا با دیدن این جور چیزها به ریشمون می خنده!

2009-08-23T02:20:00.000+02:00

باورم کن، باورم کن نازنین

از همه بتوان ولی از تو یکی نتوان گذشت

خبر

2009-08-20T23:14:00.002+02:00

بالاترین، رادیو فردا، بی بی سی، گویا،...فیس بوک...کارم شده هر ده دقیقه خبر چک کردن! هر روز و هر لحظه منتظرم که یه اتفاق غیر منتظره بیافته، یا اینکه شکنجه های افراد بیشتری رو بشه....هر شب با فکر اون کسانی که شکنجه شدن می خوابم...از تصور اینکه مادر و پدری بطور ناگهانی خبر کشته شدن فرزندشونو بشنون غمگین میشم...نمی تونم خودمو جای اونا تصور کنم...حتی از تصورش هم بیمناکم!

خدا بهشون صبر بده!

چقدر سیاست بازی کثیفیه...هر کی رفته آلوده شده...هر کسی به نوبه خودش بد جور قدرت و ثروت چشمشو کور کرده...اما این یکی دیگه مغزش رو هم از کار انداخته...داره بد جور خودشو منفور میکنه! بدست خودش، داره ریشه خودش رو میزنه! دیگه کاری میکنه که وقتی مردم اسم مذهب رو میشنون بالا بیارن!

برای عزیزانم در ایران نگرانم...کاش این وضعیت زود تموم بشه!

Enjoy it!

2009-08-13T02:06:00.001+02:00

بیا بیا دلدار من
در آ در آ در کار من
توی توی گلزار من
بگو بگو اسرار من

ای فخر من سلطان من
فرمانده و خاقان من
چون سوی من میلی کنی
روشن شود چشمان من

هر جا روم با من روی
هر منزلی محرم شوی
روز و شبم مونس تویی
دام مرا خوش آهویی

صبر مرا درهم زنی
عقل مرا درهم شدی

دل را کجا پنهان کنم
دل را کجا پنهان کنم
در دلبری تو بی حدی

چون می روی
بی من مرو
ای جان جان
بی تن مرو
و از چشم من بیرون مشو
ای شاهده تابان من

بی پا و سر کردی مرا
بی خواب و خور کردی مرا
سرمست و خندان از در آ
ای یوسف کنعان من

من برگشتم!

2009-07-21T14:22:00.004+02:00

این دفعه هم همه چیز به خوبی و خوشی تموم شد...تو ایران همه چیز عالی بود...بهم در کنار خانواده و دوستان خیلی خوش گذشت!

چقدر لحظه خداحافظی برام سخت بود...اما هر چی بود تموم شد و من باید به این دوری بازم عادت کنم!

نه دوست دارم برگردم و نه دوست دارم بمونم...کاش می تونستم سالی دوبار برم ایران!

انتخابات و بازم حقوق فراموش شده زنان!

2009-06-02T21:12:00.003+02:00

بازم موقع انتخابات شده و مسئولین تازه یادشون افتاده که نیمی از رای دهندگان خانمها هستند و باید در مورد حق و حقوق اونها صحبت بشه تا بیان پای رای!
تا قبل از انتخابات، یه شیرین عبادی و یه ملت خانم که بیچاره مجبوره از زندگیش مایه بذاره تا با این آقایان به ظاهر متمدن، سرو کله بزنه...
تازه یکی هم که پیدا میشه و می خواد که متجدد باشه، دست زنش رو در کنارش می گیره و نشون می ده که زنان همیشه در کنار مردان هستند...یکی دیگه پیداش میشه و میگه چون زنش اون روز مریض بود، دستش رو گرفته بود!
یه روزی، یه جایی توسط یه کسی بالاخره این بیعدالتی چراغش خاموش میشه...با اینکه تاریخ از صدام حسین ها زیاد دیده، هیچ صدامی و هیچ هیتلری از صدام و هیتلر قبلی درس نگرفته....انگار که این تسلسل جزئی از قانون طبیعته!

بالاخره بیدق بیعدالتی از فراز ایران عزیز به پائین کشیده خواهد شد
و من آزادانه موهایم را در باد رها خواهم کرد
و با صدایی طنین انداز به جهان فریاد خواهم زد
که من یک زن ایرانیم!

دارم میرم به تهران!

2009-05-28T16:05:00.002+02:00

برو کار میکن، مگو چیست کار!

2009-05-19T00:06:00.004+02:00

دیگه شدم پینوکیو که رفته بود تو شهر بازی و زیادی داشت تفریح می کرد! آخرش فرشته مهربون نجاتش داد!
دیگه تقریبا همه آخر هفته ها به تفریح و خرید می گذره! تو این تفریح زیادی گم شدم! باید خودم بشم فرشته نجات خودم!
از هفته بعد ( آخه این هفته باید بریم کمپینگ :-) ) تفریح بی تفریح تا موقعی که برم ایران!
از این به بعد، کار و فقط کار! یه مقدمه مقالمونو دو هفته است طول دادم...آخه بازیگوشی هم حدی داره! :-(

ژن خشونت!

2009-05-05T16:54:00.008+02:00

الان دارم اخبار گوش می دم، داشتم یه مقاله مربوط به کارم می خوندم که خبرهای همیشه ناراحت کننده از ایران منو مایوس کرد و تمرکزم رو از دست دادم.
نمی دونم چیکار داریم می کنیم...به نظرم رسیده که دیگه ما خاور میانه ها مشکل ژنیتیکی داریم، خشونت، لجبازی و حساسیت از خصلتهایی هستند که در کنار هزاران خصلتهای مثبت ماها بد جور چشمک می زنن و خود نمایی میکنن! اینگار که دوز این خصلها بیشتر از بقیه خصوصیات ماست!
از بچگی یادم میاد که خواهرم می گفت یکی از دوستهای بچگیمون، یه لاکپشت زنده رو تو قابلمه جوشونده! وقتی هم که نوجوان بودم دیدم که چطور پسرها گنجیشک ها رو با سنگ میزدن و یا دم گربه رو می کشیدن و یا اینکه دماغ مرغ و خروس رو میشکستن! بیچاره حیوونات با دیدن آدمها چنان فرار می کردن که انگاری ما آدمها جن دیده باشیم!
اون موقع نمی دونستم که دورو برم چه خبره...نمی دونستم که اینها فقط خشونتهای دوره بچگیه و اینها مقدمه ای برای اینکه ما بتونیم خشونتهای دوره بزرگسالی رو راحتتر تحمل کنیم...شاید هم به خاطر همون ژن خشونت باشه که گفتم....
حالا که بزرگ شدم می بینم که دیگه خشونت آدم بزرگا محدود به حیوان و یا گیاه نمیشه...دیگه افتادن به جون هم دیگه و دارن هر جوری هست همدیگه رو تیکه پاره میکنن!
دیگه به راحتی یکی به خاطر لجبازی با دیگری، حکم اعدام یکی رو صادر میکنه! حکم اعدام که نه...حکم به نشان دادن خشونت، حکم به مرگ همنوع پرستی! انگار که دیگه مغزمون درست کار نمی کنه و یا ما عادت نداریم زیاد فکر کنیم و ساده ترین راه حل رو برای یه مشکل انتخاب می کنیم که خوش مشکلات دیگه ای رو تولید می کنه!
تو دانشگاه که بودم با یه سری از اساتید دانشگاه رفتم سفر و اونجا چند نفر باهم دست به یقه شدن و من اون موقع خیلی ناراحت شدم ولی الان می بینم که یه چیز عادی بوده! چیزی که همیشه و هر جا برای ما اتفاق می افته! چون ما ذاتا آدمهای آرومی نیستیم!
وقتی هم باهم هستیم، با صدای بلند و با انرژی صحبت می کنیم که اینا همه نشون میده که ما آروم نیستیم!
باز به نظر میرسه که نظریه تکامل به دادمون میرسه و نسل به نسل این ژن خشونت داره دوزش کم میشه:-) چون نسل جدید به نظر می رسه آرومتر از نسل قبلی باشه!
حساس هستیم، چون زود ناراحت و زود خوشحال می شیم! زیاد ناراحت و زیاد خوشحال می شیم!
خوشحالم که ما ها شیر و ببر و پلنگ نشدیم! چون این حیوونات وقتی سیر میشن دیگه به کسی حمله نمی کنن ولی اگه ما بودیم، سیر هم بودیم باز حمله می کردیم که قدرتمونو نشون بدیم! خلاصه اگه ما شیر بودیم دیگه هیچ حیوونی تو جنگل باقی نمی موند!

امروز یکی از دوستام می گفت که توایران تو ادارشون خواستنش و گفتن که باید تعهد بدی که اخلاقتو عوض کنی و زود جوش باشی!
حالا دیگه همه چی تموم شد به اخلاق هم گیر میدن! فردا هم لابد می خوان...

ولش کن بابا...به این گوش بدین!

اینجا زندگی در جریان است!

2009-05-02T00:52:00.002+02:00

یک ساعتی هست که به خانه رسیده ام! در منزل یکی از دوستانم مهمان بودیم و نیمی از راه بازگشت را با دوستی دیگر پیاده آمدیم...تقریبا نیمه شب بود و ما با آرامش تمام در خیابانهای نه چندان خلوت گنت قدم می زدیم و بحث می کردیم.
در نیمه راه مجموعه ای از دختران زیبا و بلند بلژیکی را دیدم که در بیرون کا فه ای نشسته و باهم گپ می زدند! لباس نازک و زیبایی برتنشان بود و هر کدام، خود را با یک پتوی کوچک سفید رنگ پوشانده بودند. نه زیبائیشان جرم و نه زن بودنشان مخل امنیتشان بود! اینقدر آرام و راحت نشسته بودند که گویی هیچ کسی اطرافشان نیست...
مردم در رفت و آمد و کافه ها باز و پر از مشتری بودند! تمام اتوبوسها و ترامها مشغول به کار و جابجا کردن مسافر بودند! و آنگاه بود که من دریافتم که چقدر گنت و زیبائیهایش، آرامشش و امنیتش را دوست دارم! امنیت چیزی است که من برای اولین بار در این سرزمین درک کردم! نمی دانستم که این امنیت که همه در باره اش صحبت می کنند، اینقدر آرام بخش و شیرین است!
به هر حال، اگر چه در اینجا دیگر از دود و دم و صدای تهران خبری نیست، از کل کل مردم باهم خبری نیست! اما اینجاست که زندگی در جریان است و من به آسانی جریان زندگی را در رگهای وجودم حس میکنم....

چون باید برم خوابم رو انجام بدم، مجبورم همینجا تمام کنم....

و اگر خدا بخواهد تو را بیش از اینها دوست خواهم داشت....

2009-04-23T10:15:00.007+02:00

<< تير کشم ز ترکشم رها کنم زسوي تو

تا که همه نظر برند غير همه سواي من

من که سجود مي‌کنم وه که چه ناز مي‌کني

اين همه واله‌ام تو را اي که به درد شفاي من

رشک برند قدسيان چون نظري دگر برند

بين که چه مست کرده‌اي اين من و اين هواي من

...>>

و اگر خدا بخواهد تو را بیش از اینها دوست خواهم داشت....

نازایله میسن!

2009-04-14T23:47:00.002+02:00

چوخلار اینجیکدی کی، سن اونلارا نازایله میسن

من ده اینجیک کی، منیم نازیمی آز ایله میسن

ائتمیسن نازی بو ویرانه کونولده سلطان

ائوین آباداولا ، درویشه نیاز ایله میسن

هر باخیشدا چالیبان کیپریگی مضراب کیمی

بیر قولاق وئر، بوسینیق قلبی نه ساز ایله میسن؟

باشدان آچ یایلیغی ، افشان ائله سوسن - سنبل

سن بیزیم بایراممیزسان قیشی یاز ایله میسن

سن گون اول، قوی غم میز داغدا قار اولسون، اریسین

منیم آنجاق ایشیمی سوز و گداز ایله میسن

من بو معناده غزل یازمالی حالیم یوخودی

سن جوجوق تک قوجانی فرفره باز، ایله میسن

کاکلی باشدا بوروب باغلامیسان تاج کیمی

او قیزیل ساچدان اونا ، گوللی قوتاز ایله میسن

سینه بیر دشت مغان دیر ، قوزی یان - یانه یاتیب

منیم آغلار گوزومی ، اوردا آراز ایله میسن

بو گوزللیک کی جهاندا سنه وئرمیش تانری

هر قدر ناز ائله سن ایله، کی آز ایله میسن

منی بو سوز یله آتدین، آرالاندین بیلیرم

آرانی بیر پارا نامردیله ساز ایله میسن

دستماز ایله دیگین چشمه، مسیحا قانی دیر

بیلمیرم هانسی کلیساده نماز ایله میسن؟

من عشیران اوخوسام، پنجه عراق اوسته گزه ر

گوزه لیم تورک اولالی ترک حجاز ایله میسن

تازا شاعر، بو ده نیز هرنه باخیرسان دیبی یوخ

چوخ اوزاتسان بو غازی، اورده گی قاز ایله میسن

بسکه زلف و خط و خالین قوپالاغین گوتدون

زلفعلی نین باشینی آزقالا داز ایله میسن

گل ! منیم ایسته دیگیم کعبه ییخیلماز، اوجالار

باشدادا کژ گئده سن ، دیبده تراز ایله میسن

خط و خالیندن آلیب مشقیمی قرآن یازارام

بو حقیقت له منی، اهل مجاز ایله میسن

منی، دان اولدوزی، سن یاخشی تانیرسان که سحر

افقی خلوت ائدیب راز و نیاز ایله میسن

شهریار ین داغیلیب، داغدا داشا دالدالانیب

ئوزون انصاف ایله، محمودی ایاز ایله میسن

<شهریار>

گم کرده ام تو را!

2009-04-06T22:16:00.002+02:00

برای یافتنت سفر کرده، تو را در همه جا جستجو کردم! برای دیدنت تنها شدم! چشمهایم را شستم، بیدار نشستم و هشیارمنتظر ماندم!
غافل از اینکه تو همانی که با سفر از او دور شدم! همانی که در عا لم مستی به ملا قاتم آمدی! و من چه آسان تو را ازدست دادم و چه سخت است اکنون در این میخانه هنوز هشیار تو را یافتن ودمی با تو به آرامش رسیدن!

هیجان زیادی!

2009-04-02T20:56:00.002+02:00

سه شنبه شب با یکی از دوستام رفتیم شهر بازی و یکی از ساده ترین بازیهاشو انتخاب کردیم و سوار شدیم...یادم نیست که چقدر جیغ زدم، فقط یادم هست که دل و رودم داشت می ریخت بیرون! سیستم با سرعت و در ارتفاع بالا بطور کاملا آشوبناک می چرخید و بالا و پائین و زیرو رو میکرد! از ترس داشتم سکته می کردم! گلوم از وقتی که اومدم درد می کنه!
چهارشنبه شب هم رفتم والیبال و برخلاف هر هفته، این دفعه جلسه آموزشیو رفتم...کلی آدم حرفه ای و قد بلند اومده بودند و چنان ضربه می زدند که من میگفتم اگه این توپ به من بخوره سرم له میشه! خوب منم مجبور بودم که محکم بازی کنم تا بازی خراب نشه...هر چند هر وقت توپ دستم می افتاد ملت یه استراحتی میکردن! به هر حال بعد از بازی تا به الانم کل بدنم کوفته است و ماهیچه هام گرفته!
خلاصه بعد از این هیجانات خیلی زیاد این دوروز، کلی مریض شدم! امروز که نمی تونستم راه برم...هم اتاقیم می خندید و می گفت لیلا به نظر می رسه والیبال اصلا برای سلامتی مفید نیست! :-)
حالا بعد از دارویی که مصرف کردم و یه دوش آب گرم، یکم بهترم...
تا دیگه من باشم که زیادی هیجان زده نشم! :-)

شجریان Enjoy it!

2009-03-31T11:00:00.002+02:00

گاه گویم که بنالم ز پریشانی حالم
باز گویم که عیان است چه حاجت به بیانم

خدایی بنده وار!

2009-03-29T22:19:00.005+02:00

نگاهت مهربان، صدایت قشنگ، حرفهایت گرم، آغوشت امن، بازوانت قوی و دلت دریا است و من به جهت همه این زیبائیها می ترسم! می ترسم که اسیرت شوم! می ترسم که بتی شوی برایم که من هر لحظه از شکستنش در هراس باشم! آری از پرستیدنت می ترسم!
براستی اینک در میابم که خدا بودن چه آسان است در مقابل بنده و اسیر بودن! اگر چه خدا بودن لذت بخش است، غرور آور است، مستقل تر است، بالاتر است، آرام تر است و شاید کم هزینه تر ولی احساس بنده بودن است که مست می کند! به رویا میبرد! هیجان می دهد! زیبا می کند! بازی می دهد! گرم می کند!
با خود می اندیشیدم که چه لذتی دارد که می گویی "دوست دارم در پی ات آیم که انکارم کنی"! چگونه بین خدا و بنده بودن، بنده بودن را انتخاب میکنی و اینگونه زیبا می گویی که "بر همه منکر شوم بود خدایی جز تو من" که خود توانایی خدا بودن داری!
آری معنی اسیر بودن را اینک می دانم، می دانم چه آتشی بر دل می افکند! آتشی به مراتب گرم تر از شعله! می دانم چگونه خدایان را با آنهمه بزرگی به زمین می آورد و پروانه وار می سوزاند! می دانم که چگونه به زندگی معنی میدهد!
و اینگونه است که من پرستیدن، اسیر بودن و مست شدن را دوست می دارم و تمام ترسم این است که شایسته زیبائیهای این اسارت نباشم!
و من هر دو را می خواهم! خدا بودن و بنده بودن!
آرامش خدا گونه،امنیت و
محبت بنده وار، معنی را به زندگیم هدیه میدهد!
آری می خواهم بنده وار خدایی کنم!

این روزها قیمت یک نفس چه ارزان است!

2009-03-26T22:03:00.002+01:00

از وقتی که اومدم اینجا مرگ دو نفر واقعا برام سنگین بوده و ناراحتم کرده، هر وقت بهشون فکر میکنم قلبم درد می گیره!
زندگی زهرا بنی یعقوب و امید میرصیافی چه آسان تمام میشود و چه زود این جوانان از این دنیای زیبا خدا حافظی می کنند. من هیچ کدومشنو نمی شناسم و نمی دونم چیکار کردن ولی میدونم که بسیار جوان بودند و در زندان شاید به خاطرخطایی ناچیز جان خود رو از دست دادند. دارم به خودم فکر میکنم، زمانی که 27 یا 28 سالم بود واقعا نمی دونستم که از زندگی چی میخوام و اینقدی پخته نبودم که بتونم حرف حساب بزنم! اصلا زندگیم با اومدن به اینجا دگرگون شد و من به تازگی کم کم دارم می فهمم که تو دنیا چه خبره و من چی می خوام! حتما خطا های بیشماری داشتم که الان دیگه اونها رو مرتکب نمیشم. امید و زهرا هم یکی مثل من بودند، نمی دونم چرا این بزرگان که خود زمانی جوان بوده اند و با اون شور و حال جوانی آشنا هستند اینقدر بیرحمانه همه چیز رو فراموش کردن! چرا اینقدر بیش از اندازه از اینان انتظار داشتند! چرا اینقدر ازشون می ترسیدن! چرا اینقدر ظالم بودن که براحتی، با جون این عزیزان بازی کردن! چقدر ارزون نفس اینها رو ازشون گرفتن! وقتی به اینها فکر می کنم، تمام وجودم پر از تنفر میشه! دیگه نمی تونم بی تفاوت باشم! نمی دونم زمان چطور به خا نواده اینها می گذره!
الان دارم می فهمم که چرا مهری دلش نمی خواد بچه داشته باشه!

2009-03-22T22:52:00.002+01:00

دیدار شد میسر و بوس و کنار هم		از بخت شکر دارم و از روزگار هم
زاهد برو که طالع اگر طالع من است		جامم به دست باشد و زلف نگار هم
ما عیب کس به مستی و رندی نمی‌کنیم		لعل بتان خوش است و می خوشگوار هم
ای دل بشارتی دهمت محتسب نماند		و از می جهان پر است و بت میگسار هم
خاطر به دست تفرقه دادن نه زیرکیست		مجموعه‌ای بخواه و صراحی بیار هم
بر خاکیان عشق فشان جرعه لبش		تا خاک لعل گون شود و مشکبار هم
آن شد که چشم بد نگران بودی از کمین		خصم از میان برفت و سرشک از کنار هم
چون کائنات جمله به بوی تو زنده‌اند		ای آفتاب سایه ز ما برمدار هم
چون آب روی لاله و گل فیض حسن توست		ای ابر لطف بر من خاکی ببار هم
حافظ اسیر زلف تو شد از خدا بترس		و از انتصاف آصف جم اقتدار هم
برهان ملک و دین که ز دست وزارتش		ایام کان یمین شد و دریا یسار هم
بر یاد رای انور او آسمان به صبح		جان می‌کند فدا و کواکب نثار هم
گوی زمین ربوده چوگان عدل اوست		وین برکشیده گنبد نیلی حصار هم
عزم سبک عنان تو در جنبش آورد		این پایدار مرکز عالی مدار هم
تا از نتیجه فلک و طور دور اوست		تبدیل ماه و سال و خزان و بهار هم
خالی مباد کاخ جلالش ز سروران		و از ساقیان سروقد گلعذار هم

سال نو مبارک!

2009-03-20T13:29:00.003+01:00

خوب سال جدید رو طبق معمول با عجله شروع کردم، ولی خوشبختانه سفره هفتسینم رو چیده بودم!
برای همه آرزوی سعادت و سلامت دارم!

آرامش در خانه!

2009-03-15T18:46:00.005+01:00

چقدر دلم برای خانه ام تنگ شده بود...مدتها بود که بیشتر وقت در مهمانی و یا سالن ورزشی و یا کلاسهای آموزشی فوق برنامه بوده ام! دیگر فرصتی نبود که در خانه ام تنهای تنها باشم، روی کاناپه زیر آفتاب نسبتا کوتاه لم دهم و بیاندیشم...موزیک گوش دهم و از آرامش زیبای خانه ام لذت ببرم!
این هفته خانه ام را تمیز کرده، ظرفها را شسته و سبزه عید گذاشته بودم، تصمیم گرفتم که بیشتر وقتم را در خانه ام باشم...و تازه فهمیدم که چقدر دلم برای آرامش خانه ام تنگ شده است!
سیما بینا برایم دل دریا کن ای دوست را می خواند و من چه آرامم!
دیشب اندیشه های باطل دوباره سراغم آمده بودند، و من می اندیشیدم و با اندیشه ام به همه جا سفر می کردم و حتی از زمان هم عبور می نمودم...این اندیشه های نه چندان زیبا خواب را از چشمانم گرفته و مرا هراسان ساخته بود! دیگر نه موزیک و نه کتاب شعر مرا آرام می نمود...کمی دنبال خبرهای جنجالی در اینترنت گشتم، در فیس بوک چرخی زدم و فیلم "همیشه پای یک زن در میان است" را دیدم و بعد آرام به خواب رفتم...اما صبح دوباره با همان افکار از خواب بیدار شدم، حالم زیاد خوش نبود...می خواستم از آخر هفته ام لذت برم...یکی از طنزهای "صمد ممد" را تماشا کردم و کلی خندیدم! می گویند خنده بر هر درد بی درمان دواست!
بالاخره صبحم را با آرامش شروع کردم و تصمیم گرفتم که افکار منفیم را بهر ترتیبی شده از خودم دور کنم...چه روز شگفت انگیزی داشتم!
با مادرم صحبت کردم! ناهار را پیش دوستانم بودم با غذاهای بسیار لذیذ! عصرش با عزیزی صحبت نمودم...و اینک آرام آرامم!
و من خانه ام را همیشه دوست داشته ام و چه زیبا آرامش را در فضای آن به ارمغان گرفته ام!

رقص باله دن کیشت!

2009-03-02T00:01:00.003+01:00

امروز بعد از ظهر با استفانی رفتیم رقص باله به نام دن کیشت رو تو شهر سینت نیکلاس تماشا کنیم. ویرله، یکی از اساتید دانشکده هم تو این برنامه می رقصید...قبل از برنامه ناهار خوشمزه ای توی یکی از رستورانهای نزدیک سالن باهم خوردیم...سالن بزرگ و زیبایی بود و افراد زیادی اومده بودن. تقریبا همه مردم لباسهای شیک و گران قیمتی پوشیده بودن و می تونم بگم که ما تقریبا جزو جوانترین بیننده ها بودیم...افراد مسن و بسیار پیری با دک و پزهای عالی اومده بودن رقص رو ببینن... خیلی عالی بود، لباسهای زیبا، موسیقی قشنگش هم بر زیبائی رقصها افزوده بود.

همونجا با خودم فکر میکردم که اگه برگردم ایران، این همه زیبائی رو از دست میدم...دلم برای کنسرتهای موسیقی کلاسیک اینجا، تئاتر و رقصهای متنوع، کنسرتهای موسیقی جاز و پاپش هم همینطور خیلی تنگ میشه...برام جالبه که تو ایران حتی نتونستم بلیط کنسرت شجریانها رو تو بازار سیاه گیر بیارم و اینجا بود که فقط با ده یورو کنسرت همایون شجریان رفتم! خوش به حال مردم اینجا! هیچ وقت آرزو نمیکنم که ای کاش من یه اروپائی سرد بودم و هیچ وقت هم آرزو نمی کنم که ای کاش ایران مثل اروپا بشه! هر چند آرزو بر جوانان عیب نیست!
ولی آرزو میکنم که حداقل روزی بشه که ما هم از هنرهائی که داریم لذت ببریم و بتونیم اونو بدون هیچ نگرانی و مانع به مردم نشون بدیم...برام جای بسیار تاسف داره که من رقص سنتی آذری خودمون رو بیام و تو اروپا ببینم...ای کاش میشد اینو تو کشور خودم در کنار مردم خودم میدیدم!
بهر حال روز خوبی داشتم...شبش هم با بچه ها رفتیم بولینگ، خیلی خوش گذشت!

نوائی

2009-02-28T00:09:00.004+01:00

این هفته کلی پیاده روی کردم و حسابی هم ورزش کردم. پیاده روی همیشه آرومم میکنه و من انرژی دوباره میگیرم برای تازه شروع کردن و از نو ساختن!

نوایی ، نوایی ، نوایی ، نوایی
همه باوفایند تو گل بی وفایی

غمت در نهانخانه دل نشیند
بنازی که لیلی به محمل نشین

به دنبال محمل سبکتر قدم زن
مبادا غباری به محمل نشیند

مرنجان دلم را که این مرغ وحشی
زبامی که برخاست مشکل نشیند

بنازم به بزم محبت که آنجا
گدایی به شاهی مقابل نشیند

به پا گر خلد خاری آسان بر آید
چه سازم به خاری که بر دل نشیند

به دنبال محمل چنان زار گریم
که از گریه ام ناقه در گل نشیند

خوشا کاروانی که شب راه طی کرد
دم صبح اول به منزل نشیند

نوایی نوایی نوایی نوایی آی نوایی نوایی
همه باوفایند تو گل بی وفایی

صبر!

2009-02-26T17:08:00.007+01:00

دیگر از تکنولوژی خسته شده ام! از خواندن ایمیلها، دیدن عکسهای دیجیتالی، گوش دادن موسیقی با گوشی، صحبت کردن با تلفن، راه دادن کامپیوتر به زندگی شخصی، زندگی مجازی، نوشتن در وب لاگ، ملاقات دوستان در فیس بوک، دیدار خانواده در وب کم، بوسه با اشکال، خوردن غذاهای آماده و ...خسته ام!
می خواهم نامه ای در باکس خانه ام داشته باشم، نه از شرکت آب و برق که چیزی جز صورتحساب برایم نمی فرستند...بلکه نامه ای از یک دوست خوب...!می خواهم عکسها را در آلبوم ببینم! می خواهم موسیقی را بدون عجله و در آرامش بدون گوشی گوش بدهم!
می خواهم رو در رو صحبت کنم..دست بدهم وعطر نفسها را احساس کنم! می خواهم به جای ساندویچ ،غذای گرم خانگی بدون مواد کنسروی بخورم...!
واینک منم که باید برای دوباره یافتن این واقعیتها صبر کنم تا آنجا که در توانم است! و میدانم که اکنون اعتماد، محبت، آسان و ساده بودن است که صبر کردن را برایم آسان می کند!
و اینک میدانم که چه شیرین است، دنیای واقعی...اگر دوباره آن را باز یافتم، چنان خانه محکمی در آن خواهم ساخت که تا ابد مرا در خود جای دهد!

نوک مژگان! اینجا بشنوید!

2009-02-25T00:41:00.003+01:00

خیلی وقته دنبال این ترانه بودم!
یادش بخیر تو خوابگاه دوره لیسانس، راحله همیشه اینو می خوند! من چقدر خوشم میومد...

2009-02-12T00:14:00.004+01:00

امشب حسابی خستم، بعد از مدتها یه ورزش درستو حسابی کردم! بعد از کلی دردسر پیدا کردن محل سالن والیبال دانشگاه و زیر بارون شدید قدم زدن، بالاخره رفتم والیبال و حسابی خودمو خسته کردم!
آدم بعضی وقتها دیگه از دست بی تفاوتی آدمهای اینجا حرصش میگیره! بابا کلی بازی کردیم، کلی توپ های مهم رو خراب کردیم، کلی امتیاز گرفتیم ولی در همه این دقایق این آدمهای سرد اروپایی با سردی تمام به هم نگاه کردن! نه صدایی! نه جیغی! نه خوشحالی! نه دعوا و نه حتی اعتراضی!
یاد ایران افتاده بودم که بیچاره خانم موسوی معلم ورزشم تو دبیرستان زبونش مو در آورد اینقده که هی به من گفت لیلا وقتی توپ از رو سرت رد میشه مال پشته! توپهای بقیه رو نگیر...! :-)
یادمه که همیشه بچه ها با پاسور دعوا می کردن که توپهای دوم مال تو، چرا دنبالش نمی ری پاس بدی؟!!!!!!!!!!آخرش هم پاسور رو محل نمیدادیم، هرکسی هر وقت می خواست می دوئید توپ رو می زد!
امروز یکی از بچه ها زیاد بلد نبود و وقتی پاسور بود نمی دونست که توپ های دوم رو باید بگیره...هیچ کدوم از بچه های حرفه ای چیزی نگفتن و راهنمائیش نکردن! فقط نگاش کردن! من دیگه حرصم گرفته بود و هی می خواستم بگم که بابا توپ های دوم رو تو باید بگیری...ولی نگفتم! :-) آخه منم روز اولم بود میرفتم... :-)
یادم اومد که تو دوره لیسانس هم به زور یه تیمی تو دانشکده درست کردیم و رفتیم مسابقه! ولی از آخر اول شدیم!:-(
خوب البته برای آبروداری اومدیم خودمون به خودمون تو برد دانشکده از طرف جمعی از دوستان تبریک گفتیم!:-)
تو دوره فوق لیسانس هم که تو حیاط کوچیک مرکز یه زمینی درست کرده بودن و تازه نصف شب شروع می کردیم به بازی! بستنی هایی که آخر بازی تو تابستون می خوردیم خیلی مزه میداد! خونه استادا تو همون محوطه بود و دیگه از دست سرو صدای بچه ها عاصی شده بودن! چقدر خوش می گذشت! زهرا، فاطمه، اعظم، رفیعی، ندائیان، دکتر جلالی، محمودی،خودم و چند نفر دیگه که یادم نمیاد اعضای نیمه ثابتش بودیم! دکتر عاصمی و دکتر کیانی هم از بیرون مرکز می اومدن! دندان پزشک بودن!
زمانی هم که تو دانشگاه زنجان درس می گفتم دوباره با کارمندا یه تیم تشکیل دادیم و مثل همیشه از آخر اول شدیم! :-) فکر کنم تو تمام این تیمها اگه من تو تیم نبودم حد اقل یکی مونده به آخر می شدیم! :-)
به هر حال امروز خوش گذشت، بخصوص که موقع برگشت تو هوای بهاری بعد از باران قدم زدم و ماه کاملا روشن رو تو آسمون تماشا کردم! چیزی که اینجا کمتر می شه این منظره رو دید!

سالار عقیلی داره می خونه:

زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست
پیرهن چاک و غزل خوان و صراحی در دست
نرگسـش عربده جوی و لبش افسوس کنان
نیم شب دوش به بالین من آمد بنشسـت
سر فرا گوش مـن آورد بـه آواز حزین
گفـت ای عاشق دیرینه من خوابت هست
عاشـقی را کـه چنین باده شبگیر دهـند

کافر عـشـق بود گر نـشود باده پرسـت

دیگه باید برم بخوابم!

نا امیدی هم خوش است!

2009-02-04T22:39:00.003+01:00

چه بیخود می اندیشیم که همیشه باید امیدوار بود...امیدوار به رسیدن به بهترینها، به اوج گرفتن ها، به یافتن خالص ترین خالص ها... گاهی این امید همه هستی انسان را نابود می کند! برایم یافتن خالصها غیر ممکن می نماید..چگونه می توان امید داشت برای ناب بودن و ناب یافتن..این امید است که انسان را به صبر تشویق می کند و در نهایت چشم باز می کنی و هیچ می بینی! زندگیت در پشت این پرده زیبای امید تباه می شود و تو می مانی و ناخالصی ترین ناخالصی ها!
برای رسیدن به بهترین ها باید بهترین بود، برای یافتن نابترینها باید ناب بود، خالص شد، پاک شد! و چه سخت است خالص بودن و خالص ماندن!
و نا امیدی چه نجات بخش است! انسان را رها می کند، قانع می کند، چشمانش را باز می کند، از آسمان به زمین می آورد ودیگر می شوی موجودی زمینی و ناپاک و ناخالص! در زمین نمی توان به دنبال شقایق بود...باید زندگی کرد!

2009-02-03T22:56:00.004+01:00

مدتی است که کمتر نوشته ام و کمتر خواندم! عطش خواندن و نوشتن مرا وادار می کند که اکنون در اوج خستگی به اینجا پناه آورم و چند خطی بنویسم...شقایق کمالی هم می خواند...خال هندو منو کشته...!
یادش به خیر، شبهای تابستان در ایران برای تماشای ستاره ها به پشت بام می رفتم، پتویی در آنجا پهن می کردم و چای با خرما، ضبط کوچکم را هم به همراه می بردم! آنگاه دفترم بود ومن.. می خواندم، می نوشتم و به صدای سراج و گاهی ناظری گوش می دادم! صدای تنبور در آلبومهای سراج مرا برای نوشتن آماده می کرد و من شروع می کردم به نوشتن! ناگهان صدای مادرم بود که همیشه مرا متوجه گذشت زمان می کرد...صدایی که به من یاد آوری می کرد وقت شام است!
گاهی انگار که دلش برایم می سوخت که مرا از آن لذت محروم کند، بساط شام را هم همانجا می آورد! حتی یاد آوری آن دوران برایم بسیار لذت بخش است! حال اینجا اگر بتوانم ده ستاره یکجا کنار هم در آسمان ببینم، برایم باز غنیمت است...اما دیگر عادت کرده ام به آسمان نگاه نکنم! آسمان خالی از ستاره!

بعد از این دلبرا ما را نشان کن!

2009-01-26T10:25:00.003+01:00

گفتم: مگر ای نازنین قصد جان داری؟
بار غم از دوشم چرا بر نمی داری؟
گفتا: کجا عاشق دگر بیم جان دارد؟
کی شکوه ای از بار غم بر زبان آرد؟
بعد از این دلبرا ما را نشان کن
یک به یک تیر غم بر دل روان کن
من به درد عشق تو خو کرده ام
یارا درمان نمی خواهم
عشق تو کرده بیابان پرورم
جانا بستان نمی خواهم
شبگرد صحرای جنون، مست و شیدا، من
جز سایه من کس نشد همسفر با من
هر جا که نامت می برم، ناله می روید
هر دم که آهی می کشم لاله می روید

شام مهتاب، داریوش( اینجا گوش کنید)

2009-01-18T23:35:00.002+01:00

تو اون شام مهتاب کنارم نشستی
عجب شاخه گل وار به پایم شکستی

قلم زد نگاهت به نقش آفرینی
که صورتگری را نبود این چنینی

پریزاد عشقو مه آسا کشیدی
خدا را به شور تماشا کشیدی

تو دونسته بودی، چه خوش باورم من
شکفتی و گفتی، از عشق پرپرم من

تا گفتم کی هستی، تو گفتی یه بی تاب
تا گفتم دلت کو، تو گفتی که دریاب

قسم خوردی بر ماه ، که عاشقترینی
تو یک جمع عاشق ، تو صادقترینی

همون لحظه ابری رخ ماهو آشفت
به خود گفتم ای وای مبادا دروغ گفت

گذشت روزگاری از اون لحظه ناب
که معراج دل بود به درگاه مهتاب

در اون درگه عشق چه محتاج نشستم
تو هر شام مهتاب به یادت شکستم

تو از این شکستن خبرداری یا نه
هنوز شور عشقو به سر داری یا نه

تو دونسته بودی، چه خوش باورم من
شکفتی و گفتی، از عشق پرپرم من

تا گفتم کی هستی، تو گفتی یه بی تاب
تا گفتم دلت کو، تو گفتی که دریاب

قسم خوردی بر ماه ، که عاشقترینی
تو یک جمع عاشق ، تو صادقترینی

همون لحظه ابری رخ ماهو آشفت
به خود گفتم ای وای مبادا دروغ گفت

هنوزم تو شبهات اگه ماهو داری
من اون ماهو دادم به تو یادگاری

هنوزم تو شبهات اگه ماهو داری
من اون ماهو دادم به تو یادگاری

من اون ماهو دادم به تو یادگاری
من اون ماهو دادم به تو یادگاری
من اون ماهو دادم به تو یادگاری

دنیای من!

2009-01-11T21:13:00.003+01:00

چه زیبا از این عالم دور شده ام و در تخیلات خود غوطه ورم و چه بیرحمانه چشمم را برای دیدن تصاویر خشونت و گوشم را برای شنیدن اخبار بد بسته ام. همانند مستی در گوشه میخانه مانده ام و هر آنچه می بینم چیزی جز زیبایی نیست...کمتر سراغ خبر ها میروم، بالاترین را که روزانه چند بار چک می کردم، دیگر شاید هفته ای یک بار هم سراغش نروم! به نظرم دیگر خبرهای رادیو فردا و بی بی سی هم تکراری شده اند. در روزنامه ها هم خبر های دروغ و ضد و نقیض فراوان است...شاید خبرهای بد اینقدر زیاد شده بودند که دیگر عادی به نظر می رسیدند و همین انگیزه ای شد برایم که دمی از دنیای واقعیم خارج شوم و در ابرها سیر کنم!
وصف زیبایی دنیای جدیدم آسان نیست و باید که آن را تجربه کرد تا درک کرد! اما تصورم این است که مانند یک تصویر سه بعدی در صفحه دو بعدی است که " چشمها را باید شست ، جور دیگر باید دید " تا توان درک آن تصویر سه بعدی فراهم شود! هر لحظه که بخواهی فقط کافیست یک تلنگری به خودت بزنی تا دوباره به حالت اول برگردی!
بهر حال شاید مثال مناسبی نبود ولی هر آنچه هست، در آن می توان خود را گم کرد، می توان رها شد، می توان دور از دنیای واقعی بود که هر گوشه آن دردی سنگین دارد!
امروز سری به دنیای قبلیم می زنم! همان است که بود! جنگ! تهدید! وحشیگری! نادانی!
جنگ با مردمان بی پناهی که تمام تقصیرشان این است که در گوشه ای از این زمین به دنیا آمده اند که مردمان احمقی آن را رهبری می کنند!
تهدید زنانی که تمام جرمشان زن بود نشان است و بس! زنانی که با تمام وجود فریاد می زنند که من هم وجود دارم! زنانی که در مقایسه با مردان به تمسخر گرفته می شوند! زنانی که حقشان، نیازشان و تمام زندگیشان توسط مردان تعیین می شود!
وحشیگری مردمانی که هنوز در حصار افکار پوچ و باطل خود اسیرند و قادر نیستند هر آنچه که می بینند و می شنوند را در مغزهای بزرگ خود تحلیل کنند! مغزهایی که بزرگی آن به اندازه یک جغد است و این وحشیان نمی خواهند حتی به اندازه یک گنجشک هم از آن استفاده کنند! مردمانی که حتی به قانون جنگل هم پا یبند نیستند!
مردمان نادانی که درهمه گوشه دنیا پرا کنده اند و دنیا را به گند می کشند! دختران خود را اجیر می کنند! زنان خود را می فروشند! مردان خود را بازیچه فرار می دهند! کودکان را از زندگی محروم می کنند! پسران را به زور به جنگ می فرستند!
گاهی حتی فکر میکنم خودم نیز در دسته سوم قرار دارم! در اینکه همه افراد می توانند در مقایسه به دیگری نادان باشند شکی نیست، اما آنچه که مهم است مبارزه با آن است! مبارزه با نادانی وجهل که زندگی کوتاه انسان را به باد می دهد!
در دنیای واقعیم، همان است که بود...زیبایی کمتر به چشم می خورد و من دیگر از زشت دیدن خسته شده ام!

اجازه بی اجازه

2008-12-26T11:06:00.001+01:00

آبی دریا قدغن
شوق تماشا قدغن
عشق دو ماهی قدغن
با هم و تنها قدغن
برای عشق تازه
اجازه بی اجازه
برای عشق تازه
اجازه بی اجازه

پچ پچ و نجوا قدغن
رقص سایه‌ها قدغن
كشف بوسه ی بی هوا
به وقت رویا غدقن
برای خواب تازه
اجازه بی اجازه
برای خواب تازه
اجازه بی اجازه

در این غربت خانگی
بگو هرچی باید بگی
غزل بگو به سادگی
بگو زنده باد زندگی
بگو زنده باد زندگی
برای شعر تازه
اجازه بی اجازه
برای شعر تازه
اجازه بی اجازه

از تو نوشتن قدغن
گلایه كردن قدغن
عطر خوش زن قدغن
توقدغن من قدغن
برای روز تازه
اجازه بی اجازه
برای روز تازه
اجازه بی اجازه

از تو نوشتن قدغن
گلایه كردن قدغن
عطر خوش زن قدغن
تو قدغن من قدغن
برای روز تازه
اجازه بی اجازه
برای روز تازه
اجازه بی اجازه
-----شهیار قنبری -------

2008-12-17T06:58:00.002+01:00

امروز داشتم فکر میکردم که کارم تمام زندگیم رو بلعیده! صبح میرم و عصر میام خونه، کوله لپ تاپمو میذارم خونه و بعد کوله قرمزمو بر میدارم و با عجله میرم کلاس...ساعت 9:15 شب که میرسم خونه دیگه خسته خستم! یه دوش میگیرم و بعد بازم پشت کامپیوترم هستم ....
حتی دیگه وقت نمی کنم تلوزیون تماشا کنم یا کتاب بخونم و یا خونمو مرتب کنم!
تعطیلی 2 هفته ای ژانویه رو میخوام فقظ خونه باشم...کارهای عقب موندمو انجام بدم...امروز به این نتیجه رسیدم که باید برای شرایط الانم یه برنامه ریزی داشته باشم تا بتونم به کارام برسم...حداقل کتابی رو که خریدم رو بخونم! این کلاسهای فوق برنامه حسابی وقتمو گرفته!
سال جدید یه تغییراتی میخوام توش بدم و سه شنبه عصرمو آزاد کنم.
ورزش رو هم دیگه نگو، هر از گاهی 20 دقیقه دوچرخه میرم! همین!
تو ایران آخر هفته ها برام خیلی مزه نداشت ولی اینجا از همون اول هفته شروع به شمردن میکنم تا به آخر هفته برسم! آخر هفته ها رو خیلی دوست دارم، حیف که زود تموم میشه!
آدم حواسش نباشه زندگی همین جوری از دستش در میره و یهو چشم باز میکنی میبینی که عمرت به آموختن گذشته و بس!
انگار که زندگیهامون پر از استرس و نگرانی شده و هر کاری میکنیم ازشون خلاصی نداریم!
دوست داشتم توی یه باغی بودم با یه اتاق کوچیکی توش و یه چشمه ای کنارش...نه آب صاف شده میخواستم و نه برق! نه تلفن و نه کامپیوتر! نه کار میکردم و نه کلاس میرفتم! درست مثل آدم و حوا! من بودم و باغ و چشمه! و آفتابی که مرا گرم کند و شرابی که مرا نخورده مست کند!

ناظم حکمت

2008-12-15T16:49:00.003+01:00

من اگر یک بار دیگر خود را باز می یا فتم

نمی گویم که اگر آب حیات می خوردم

اگر دیگر بار ، درها گشوده می شد

و من دوباره به این سرا ، پا می نهادم

درست همین گونه زندگی می کردم

غرق خون

درست همین گونه ، در عشق و جنون

من اگر یک بار دیگر خود را باز می یافتم ... !!!

<ناظم حکمت>

باده تلخ غمت هركه نوشد، كنج غم را كي به شادي مي فروشد

2008-12-15T16:46:00.001+01:00

Enjoy it!

حس زنده بودن!

2008-12-08T11:25:00.008+01:00

هیچ چیز مانند نوشتن نمی تواند مرا آرام کند. خوشحالم که هنوز چشمانم بقدری روشن است که در تاریکی هم قادر به تشخیص کلمات است و دستانم اینقدر قدرتمند است که میتوانم بنویسم. و این نوشتن مانند مرهمی است بر زخمهای کوچکی در قلبم که هر از گاهی سر باز می کنند.
آنهایی که همیشه از دنیای مدرن و زندگی پر هیاهوی ماشینی در فرار بوده اند، و همیشه در تخیلاتشان گریزی به دنیای کوچک و ساده خود داشته اند، میدانند که این دنیای ساده و بی هیاهو در واقعیت وجود ندارد و ما ناگزیریم که با خوبی ها و بدیهای دنیای مدرن آشنا شده و بپذیریم. باید که آرمانمان را فدای واقیت کنیم و این چه سخت است برایمان! روحمان مقاومتی عجیب برای این فدا شدن نشان می دهد! اما ما می توانیم!
گذشت زمان، مناظر بیشتر و پیچیده تری از دنیای اطرافمان را آشکار می کند و بیش از پیش واقعیت ها را نشان میدهد و ما به این می اندیشیم که تغییر این دنیای بزرگ عملا غیر ممکن است! آنچه که باید تغییر کند ما هستیم! تا زنده بمانیم! تا زنده بودن خود را حس کنیم!
روح سرکشمان باید در این دنیای متمدن رام شود تا ما نیز آن کنیم که لازمه این زندگی مدرن است.
عقل و تیزهوشی، سیاست و پیچیدگی، دوستی های گسترده و نهایتا خود پرستی، کار و پول و همینطور جنگ، پیروزی و شکست جزئی از زندگی مدرن هستند که باید آنها را پذیرفت. برای زندگی در این دنیای متمدن پر از اجزاء پیچیده، باید قلبی بزرگ و سخت داشت تا بتوان این اجزاء سخت را در آن جای داد. تا بتوان قلب را برای زندگی کردن زنده نگه داشت.
و اینک زندگی ساده باشد یا مدرن، سخت باشد یا نرم، پر هیاهو باشد یا آرام، زیبا باشد یا زشت، آسان باشد یا پیچیده، مهم نیست! آنچه که مهم است این است که ما می خواهیم زنده باشیم و زندگی کنیم!

"میان اهل دل جز دل نگنجد"!

2008-11-27T21:10:00.006+01:00

امروز بعد از یه ماهی فاصله دوباره دوچرخه سواری کردم. طولانی ترین مسیر (و تنها مسیری که بلدم:-)) رو برای رفتن به کلاس با دوچرخه انتخاب کردم. از کنار رودخونه رد شدم و از مسیر خونه قبلیم رفتم...ولی مرغابی هایی که همیشه میدیدم دیگه اونجا نبودن...فکر کنم هوا دیگه خیلی سرد شده...دیدن ساختمانهای قدیمی مرکز شهر برام لذت بخش بود. چون دوچرخم رو تازه از تعمیرگاه گرفته بودم و هر دو چراغش هم کار می کردن دیگه نگرانی از جریمه سنگین پلیس هم نداشتم و این به من جرات داده بود که سریعتر هم برم. با وجود اینکه باد شدیدی بود ولی برام بسیار لذت بخش بود که بعد از یه ماه یه تکونی به خودم دادم و ورزش کردم. حالا اگه سرما هم بخورم می ارزه:-) البته بدون پنیسیلین!
امروز با میکه هم کلی صحبت کردیم و بهش گفتم که بعد از کنسرت دیروز چه حس خوبی داشتم و چقدر از استرس و نگرانی روزانه خالی شدم و فکر نمیکردم که میکه اینقده از شنیدن این حرف خوشحال بشه. بهم گفت که لیلا تو با گفتن این حرف روز منو ساختی و من خستگیم در رفت...
بعضی وقتها ما آدما یادمون میره از هم تشکر کنیم و یا از گفتن صادقانه احساسمون در هراسیم که مبادا یکی ازش سوء استفاده کنه...چیزی که پائولو کوئیلو تو کتاب کیمیاگرش می خواد بما بگه! چیزی که ما فراموش کردیم.
فراموش کردیم که جهان به شادمانی ما احتیاج داره و ما از گفتن شادیهامون نباید بترسیم.
برای میکه یک هدیه خیلی کوچیکی بردم و نمی دونستم که چقدر به اون هدیه احتیاج داشته...نه هدیه، بلکه به اینکه کسی بگه که ما دیدیم که تو دیروز چقدر زحمت کشیدی...و مطمئنم که بقیه هم بهش گقتن! چون امروز تو چشماش دیدم که خیلی خسته بود ولی شاد بود...شاد!

با میکه در مورد چیزهای دیگه هم صحبت کردیم، میکه تجربیات زیادی داره و به درون آدما توجه میکنه...هم صحبتی باهاش بهم اعتماد به نفس داد..نگرانی و ترس من از راهی که انتخاب کردم رو کم کرد...چقدر بعضی وقتها ما به هم صحبتی با یه بزرگتر احتیاج داریم!
حرفهای قشنگی زد، گقت که ما میتونیم با قلبمون برای همیشه زندگی کنیم و زنده بمونیم! گفت که سن آدما به سال نیست، بلکه به تجربه و فهم و شعورشونه، گفت که امیدواره که ما بتونیم یه روز تو زندگیمون، تلفیقی از Mind, Heart و Body رو پیدا کنیم و از دستش ندیم، همون چیزی که مردم آفریقایی هنوز تو زندگیشون و تو فرهنگشون اون رو نگه داشتن!
از همه مهتر اینکه امروز اولین مشق سولو رو گرفتم: Toglietemi la vita ancor ,1660-1725
خوب دیگه روز خوبی بود...:-) فردا هم که مطمئنم کلا روز خوبی خواهد بود!

دوچرخم تعمیر شده، جارو برقیم درست شده، اینترنتم فردا صبح قراره درست بشه، تلفنم نو شده و خونم هم تمیز شده! خوش بحال خودم!
از غم دیروز تا شادی امروز چقدر فاصله بود...و من در شگفتم که با چه نیرویی این فاصله رو طی کردم!

سمن بویان! Enjoy it!

2008-11-27T17:24:00.001+01:00

و نگوئیم که شب چیز بدی است! Listen here!

2008-11-27T17:15:00.002+01:00

2008-11-25T22:18:00.006+01:00

امشب غمگینم!
آنچنان که فقط آغوش مادرم و محبت خالصانه او می تواند آرامم کند!
امروز ساعتها صدای عزیزانم را شنیده ام و دوباره هوای ایران کرده ام!
چقدر دلم برایشان تنگ شده است...
اینک میدانم که خانواده تنها پناهگاه امن انسان است! تنها جایی است که با وجود خطاهای بسیار، باز هم می توانی به آغوششان پناه ببری و مواخذه نشوی. دوست داشتنشان بی واسطه و بی توقع است. اینجا در این غربت سرد بیش از پیش ارزش این نعمت را میدانم!
براستی نمی دانم چه شرایطی اینجا حاکم است که از همه ما انسانهای خود خواه بار آورده است...مدام از هم ایراد میگیریم و درپس خنده های ملیحی که به هم تحویل می دهیم هرگز همدیگر را قبول نداریم. بیش از اندازه به فکر منافع شخصی هستیم! همدیگر را با انتقادهای پی در پی خسته میکنیم! اینقدر که گاهی فکر میکنم باید در این جمعیت پریشان، گم شد!
اینجا ترس مثل خوره به جان همه ما افتاده است و دیگر نمی توانیم به هم اعتماد کنیم. دوست داریم هر آنچه که می کنیم و هر آنچه که می اندیشیم مخفی باشد و برای این مخفی نگه داشتن نیروی بس فوق العاده ای را باید هزینه کنیم!
آه که خسته ام از این بازی دو گانه! دلم می خواهد رها باشم...رها ازهرفکری...هر فکری که مرا نگران می کند!
گاهی به این جمله ایمان می آورم که یاد خدا آرام بخش دلهاست اگر چه موجب تمسخر روشنفکرانی در اطرافم می شود! و اگر چه خدا دیگر در این جامعه بیگانه است!
وحال که از عزیزانم دورم، ای خدای مهربان من از اینهمه دلهره و خستگی به آغوش تو پناه می آورم که آن را امن ترین یافته ام!

تعمیرات اروپائی!

2008-11-24T22:46:00.003+01:00

این چند روزه دارن تو دانشکده تعمیرات سقف انجام میدن و تقریبا ساختمون پر آب شده..امروز کلی با استفانی خندیدیم...همش صدای شر شر آب از داخل ساختمون می اومد..می گفتم هر آنه که ساختمون رو سرمون خراب بشه!:-(
برام خیلی جالبه که با وجود اینکه سرور دانشکده به خاطر این مشکل بسته شده و ازهر گوشه اتاقها آب داره وارد ساختمون میشه هیچ استرس و حرکت ناشی از نگرانی و عجله در هیچ کس وجود نداره...به جز انواع ماشینهای غول پیکر دور تا دور ساختمون هیج کارگری هم دیده نمیشه!
اینا هم مثل ایرانی ها اینهمه مدت صبر کردن و درست در اوج سرما شروع به کار کردن...تازه از بدشانسیشون هم این چند روزه بعد از سالها یه برف درستو حسابی تو بلژیک باریده! :-)

من که حالا فردا تو VIB هستم و پس فردا بعد از ظهر هم مرخصی می خوام بگیرم...امیدوارم که تا اون موقع اوضاع یکم بهتر بشه!
اینجا با این همه تکنولوژی و نظمی که داره با یه اتفاق کوچیک همه چی بهم میریزه و تا اوضاع درست بشه زمان می بره ولی به هر حال با اینهمه هیچ کس آشفته نمی شه! یادمه چند روز پیش یه ترام از جاش در اومده بود و تقریبا برای بیش از 4 ساعت قسمت مهمی از شهر بسته شده بود...ما که از اونجا رد می شدیم کلی خندیدیم، گفتیم اگه ایران بود چند نفر می اومدن و یا علی می گفتن و ترام رو بلند می کردن میذاشتن سر جاش! 10 دقیقه هم طول نمی کشید:-)

بهر حال من بعضی وقتها از کار اینا خندم میگیره...مثلا وقتهایی که برگ درختها رو با جارو شارژی جم می کنن و یا یه شیشه کوچیک مغازه رو به یه متخصص میدن که با انواع و اقسام وسایل و مواد شوینده تمیز کنه! و یا اینکه تو صف طولانیه ساندویج پنیر می ایستن...و تو فروشگا ه ها اینقده خرید میکنن که فکر میکنی فردا قحطی می خواد بیاد و همه چی تموم بشه..تمومه سبدها پر میشه! تازه وقتی دقت میکنی میبینی که نصف بیشتر خریدشون مشروب و غذاهای آماده ست...بهر حال منم رفته رفته اینجوری شدم...مثل قحطی زده ها خرید میکنم و نتیجش این شده که از وقتی که به خونه جدید اومدم که نزدیک فروشگا های بزرگه 3 کیلو اضافه کردم...

دیگه باید پیاده روی رو جدی بگیرم! :-)
اگه این دوستان تنبل بذارن! :-)

2008-11-24T22:36:00.001+01:00

!God knows that I'm alive

شیخ صنعان و دختر ترسا

2008-11-24T16:47:00.002+01:00

شیخ ایمان داد و ترسایی خرید

عافیت بفروخت رسوایی خرید

عشق برجان و دل او چیر گشت

تا ز دل نومید وز جان سیر گشت

گفت چون دین رفت چه جای دلست

عشق ترسازاده کاری مشکل است

گفت اگر کعبه نباشد دیر هست

هوشیار کعبه‌ام در دیر مست

آن دگر گفت این زمان کن عزم راه

در حرم بنشین و عذر من بخواه

گفت سر بر آستان آن نگار

عذر خواهم خواست، دست از من بدار

شیخ چون شد مست، عشقش زور کرد

همچو دریا جان او پرشور کرد

آن صنم را دید می در دست و مست

شیخ شد یکبارگی آنجا ز دست

دل بداد و دست از می خوردنش

خواست تا ناگه کند در گردنش

دخترش گفت ای تو مرد کار نه

مدعی در عشق، معنی دار نه

گر قدم در عشق محکم دارییی

مذهب این زلف پر خم دارییی

همچو زلفم نه قدم در کافری

زانک نبود عشق کار سرسری

...

<منطق الطیر عطار>

فرشته!

2008-11-22T21:20:00.006+01:00

دیشب نفیسه، کیوان و عرشیا و همینطور مریم پیشم بودن...اوقات خوبی باهم داشتیم...کلی در مورد دوران دانشجوییمون حرف زدیم و خندیدیم...بازم طبق معمول خاطره کوه رفتن و هندوانه خوردنمون رو با نفیسه تعریف کردیم و کلی خندیدیم...بحث های جالبی کردیم...
دیشب یه هدیه بسیار زیبا هم از عرشیا گرفتم...یه مجسمه فرشته کوچک که من خیلی دوست دارم! خیلی بهم مزه داد!
امشب سه تا شمع روشن کردم و گذاشتمش کنار شمعها...قیافه معصومانه ای داره!

امشب من یه سری مشکلات تکنیکی داشتم...تصمیم گرفتم که خورشت فسنجان درست کنم و کلی گوشت گذاشتم که بپزه..تازه متوجه شدم که گردوی آسیابم تموم شده...مثل همینه ها تصمیم گرفتم که قیمش کنم...آخه خیلی وقته قیمه درست نکردم.. همینطور که داشتم فکر میکردم که توی قیمه باید آبلیمو بریزم یا لیمو امانی و دنبال لپه می گشتم، فهمیدم که لپه هم ندارم!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
حالا من موندم با این همه گوشت پخته چیکار کنم!
سارا تو مخت برای اختراع غذا خوب کار میکنه...اگه تونستی یه طرحی برای این گوشتهای پخته بده!:-)
جون من فقط آبگوشت نباشه!:-)

2008-11-22T20:18:00.003+01:00

چه مشتاقانه از خورشید می گریزیم
و چه آسان تبدیل به تکه ای یخ می شویم!
و من در این سرزمین یخ، چه هراسان سرد شدن قلبم را فریاد می کشم
و گرمای خورشید پشت ابر را طلب می کنم
که شاید فقط و فقط قلبم را نجات دهم
که "همانا قلب برای زندگی بس است "
تا آمدن داروی ضد یخم زمان باقی است
خدا کند دوام بیاورد این قلب نازک من!

این آهنگ مختاباد خیلی زیباست! اینجا میشه گوش داد!

2008-11-22T12:36:00.007+01:00

نگارینو دل و جانم ته دانی
همه پیدا و پنهانم ته دانی
نمی دونم که این درد از که دیرم
همی دونم که درمانم ته دانی

بلا رمزی ز بالای ته باشه
جنون سری ز سودای ته باشه
بصورت آفرنم این جهان بین
که پنهان در تماشای ته باشه

غم عشق ته مادرزاد دیرم
نه از آموزی استاد دیرم
خوش اون بار که از جمله غم ته
خراب آباد دل آباد دیرم

خوشا آنون که سودای ته دیره
که سر پیوسته در پای ته دیره
به دل دیرم تمنای کسانی
که اندر دل تمنای ته دیره

سه غم آمد بجانم هر سه یکبار
غریبی و اسیری و غم یار

غریبی و اسیری چاره دیره
غم یار و غم یار و غم یار
غم یار و غم یار و غم یار

2008-11-21T10:43:00.010+01:00

دیشب با همکارام رفته بودیم کنسرت گروه "The Swell Season: Glen Hansard and Marketa Irglová" که در سال 2007 برنده جایزه اسکار بهترین موسیقی فیلم "once" شدند. یکی از کارهای معروف این گروه ایرلندی " Falling Slowly " نام داره که بسیار زیباست. متن شعرش رو پائین گذاشتم. می تونم بگم که یکی از بهترین کنسرتهایی بود که تا حالا رفتم...کارشون واقعا عالی و زیبا بود. اصلا نفهمیدم که 3 ساعتی که تو سالن بودیم چطور گذشت. یه سالن بزرگی بود که هیچ صندلی توش نبود و ملت همه سر پا بودند. جمعیت تقریبا زیادی بود و میشه گفت همه کسانی که اونجا بودن با کارای این گروه آشنا بودن!
بلیط این کنسرت رو همکارام با چک دانشجویی تهیه کرده بودن که تقریبا مجانی برامون در اومد ولی در حالت نرمال فقط 16 یورو بود! دیشب یاد کنسرت های شجریان افتاده بودم که هیچ وقت نمی تونستم بلیطشو گیر بیارم حتی تو بازار سیاه!
شب خیلی خوبی داشتم...در حالی که با همکارام بودم و داشتم گوش میدادم ولی تو رویای خودم بودم و به یاد کسانی بودم که دوست داشتم در کنارم باشند...
در یکی دو تا از کارهاشون هم از مردم خواستند که باهاشون همراهی کنند...و من چقدر از این همراهی لذت بردم!
در ضمن یه کارهم برای اوباما رئیس جمهور جدید آمریکا اجرا کردن که توش ازش با عنوان "Black boy" نام بردند!

موقع برگشت هم یه کمی تنهایی قدم زدم و فکر کردم...احساس آزادی بی نظیری داشتم!

I don't know you
But I want you
All the more for that
Words fall through me
And always fool me
And I can't react
And games that never amount
To more than they're meant
Will play themselves out

Take this sinking boat and point it home
We've still got time
Raise your hopeful voice you have a choice
You'll make it now

Falling slowly, eyes that know me
And I can't go back
Moods that take me and erase me
And I'm painted black
You have suffered enough
And warred with yourself
It's time that you won

Take this sinking boat and point it home
We've still got time
Raise your hopeful voice you had a choice
You've made it now
Falling slowly sing your melody
I'll sing along

مدامـم مسـت مي‌دارد! (سراج- اینجا گوش بدید)

2008-11-18T04:24:00.003+01:00

مدامـم مسـت مي‌دارد ، نسيم جعد گيسويت

خرابـم مي‌کـند هر دم ، فريب چشـم جادويت

پـس از چندين شکيبايي شبي يارب توان ديدن

کـه شـمـع ديده افروزيم و در مـحراب ابرويت

تو گر خواهي که جاويدان جـهان يک سر بيارايي

صـبا را گو کـه بردارد زماني برقـع از رويت

مدامم مست ....
خرابم مي كند ...

مـن و باد صبا مسکين ، دو سرگردان بي‌حاصـل

من از افسون چشمت مست و او از بوي گيسويت

من و باد صبا ...
من از افسون چشمت ...

مدام مست ...
خرابم مي كند ...

می ترسم....!

2008-11-03T06:31:00.014+01:00

زیبائیهای دنیای اطرافم مرا به وجد می آورد، دیدن مردمان همیشه عاشق این سرزمین مرا سیراب می کند، قدم زدن در کلیساهای بزرگ و آرام مرا روحانی و موسیقی ناب ایرانی مرا از خود بیخود می کند! نسیم پیچیده در موهایم مرا شاداب می کند! شعر مرا مهربان و نگاه گرم یک دوست مرا مست می کند! همه چیز مهیاست که من از بودن و فقط و فقط از بودن لذت ببرم! آنچنان لذت برم که تو گویی این فضا همین یک لحظه است و بس! اما افسوس که ترسی در وجودم رخنه کرده است که این فضا را برای من سنگین می کند....لذت من به اوج نمیرسد... براستی نمیدانم که در کجا ایستا ده ام، نقش من دراین فضا چیست! چگونه باید باشم! آیا رویایی بیش نیستم که مانند رویاهای گذشته به فراموشی سپرده می شود و یا حقیقتی هستم که در فضای اطرافم تاثیر می گذارم! شاید هم ذره ای هستم در کنار ذرات دیگر! کاش میدانستم! هنوز این ترس بدپیله قلب مرا فرمانروایی می کند و من همچنان در جنگم! براستی چیست داروی شجاعت!
کاش هرگز یاد نمیگرفتم که 2 با 2 می شود 4 تا که از قانون به دور باشم! کاش یاد می گرفتم که 2 با دو گاهی 4 ، گاهی 10 و گاهی 0 می شود!
دلم میخواهد ریسک کنم، دلم میخواهد وارد قماری شوم که شاید آخرش باختن است! دلم میخواهد در همین یک لحظه باشم! نه آینده ای و نه گذشته ای! دلم می خواهد دستی را بگیرم حتی اگر برای من دراز نشده باشند!
کاش بتوانم!
و کاش همه بتوانیم!

ترس از اسارت مرا رها نمی کند!

2008-10-23T22:34:00.007+02:00

دلم تنگ است، آنقدر که دیگر طپش آن را هر لحظه احساس میکنم!
از ناتوانی خودم خسته شده ام! دیگر نه دستانم توان نوشتن دارند و نه پاهایم توان رفتن! دیگر چشمانم از دیدن سیر شده است!
صدایم آهنگی ندارد و زبانم از گفتن خسته است! ذهنم چه سخت مرا در تنگنا گذاشته است!
دیگر معنی خوبی و بدی را نمی دانم!
همه آنچه که دارم و هنوز مال من است، آزادی است! اما ترس از دست دادنش مرا رها نمیکند!
چه می توانم کرد؟ هیچ!
سالهای زیادی خوانده ام، کار کرده ام، تجربه بدست آورده ام، جنگیده ام، صبر کرده ام...اما اکنون در میانه راه ایستاده ام و به گذشته نگاه میکنم...هیچ کدام قادر نیست که مرا از این ترس مخوف برهاند!
از توانایی خود در تغییر شرایط در شکم! و اینک در ناتوانی آن دختر روستایی محروم از آزادی مطمئنم!
شاید من دوباره اسیر خواهم شد!

2008-10-23T10:22:00.004+02:00

بالاخره من امروز ریختن مایع آماده کیک تو ظرف و پختنش رو یاد گرفتم! ای ول!
دوستان برای صرف کیک و چای تشریف بیاورید!:)

اینجا میشه دید و شنید!

2008-10-22T16:46:00.006+02:00

تصور کن اگه حتی تصور کردنش سخته!
جهانی که هر انسانی تو اون خوشبخته خوشبخته!
جهانی که تو اون پول و نژاد و قدرت ارزش نیست!
جواب هم‌صدایی‌ها پلیس ضد شورش نیست!
نه بمب هسته‌ای داره، نه بمب‌افکن نه خمپاره!
دیگه هیچ بچه‌ای پاشو روی مین جا نمی‌زاره!
همه آزاده آزادن، همه بی‌درد بی‌دردن!
تو روزنامه نمی‌خونی، نهنگا خودکشی کردن!

جهانی را تصور کن، بدون نفرت و باروت!
بدون ظلم خود کامه بدون وحشت و طاغوت!
جهانی را تصور کن، پر از لبخند و آزادی!
لبالب از گل و بوسه، پر از تکرار آبادی!

تصور کن اگه حتی تصور کردنش جرمه!
اگه با بردن اسمش گلو پر میشه از سرمه!
تصور کن جهانی را که توش زندان یه افسانه‌س!
تمام جنگای دنیا، شدن مشمول آتش‌بس!

کسی آقای عالم نیست، برابر با هم‌اند مردم!
دیگه سهم هر انسانِ تن هر دونه‌ی گندم!

بدون مرزو محدوده، وطن یعنی همه دنیا!
تصور کن تو می‌تونی بشی تعبیر این رویا!

شاعر : يغما گلرویی (وب لاگ)

بی عنوان!

2008-10-20T23:24:00.006+02:00

این تصویر زنی است که بخت با او همراه نبوده است! زنی که در گوشه ای از ایستگاه قطار دستی با شرمندگی به سوی دیگران دراز می کند، اما دریغ از نیم نگاهی! هیج کس حاضر نیست که حتی لحظه ای برایش درنگ کند!

در داخل ترام نشسته بودم که رفتار این زن شرقی مسلمان نظرم را جلب کرد...با خود می اندیشیدم که بیشتر این افراد در دریایی از غم و بدبختی بدنیا می آیند و تولدشان همراه با شکفته شدن "گل غم" در زندگیشان است!
و این سرنوشت و بخت اوست که برایش خفت، شکستن غرور، غم، ناتوانی، التماس، گرسنگی و بیچارگی را به ارمغان آورده است!و این بیچارگی در میان این مو بورهای زیبای آزاد و مغرور که با بی تفاوتی و شاید نگاه ترحمانه از کنارش رد می شوند دو چندان می شود!
و روسری او سمبل بدی می شود برای گدایی کردن، برای یاد آوری تمام بد بختی ها به این اروپائیان در نعمت غوطه ور! ای کاش میدانستند که چقدر راحت زندگی می کنند! ای کاش می دانستند که " یک نفر در آب دارد می سپارد جان"!
اما لحظه ای ازفکر کردن به این افکار پوچ نمی گذرد که به یاد زن دیگری می افتم که چند روز پیش در مرکز شهر دیدم! زنی مو بور، زیبا و مسن که لباسهایی که بر تن او بود، او را شبیه دختر جوانی کرده بود که اندام خوبی دارد...اما او فقط برای یک یورو التماس به دیگران می کرد! برای خماریش باید فکری می نمود...معتادی بس بیجاره تر از این زنی که امروز دیدم!
ای کاش همه مردم این دو را می دیدند تا دیگر روسری سمبلی نباشد برای بدبختی...شاید روزی بتواند سمبلی برای عدالت نقض شده باشد!

من بالاخره کیک پختن رو یاد میگیرم!

2008-10-18T22:35:00.004+02:00

امروز برای چندمین باره که می خوام کیک درست کنم و هر دفعه باید همش سهم سطل آشغال بشه! :-)
نمیدونم چه حکمتیه که لازانیا غذای به اون سختی رو یاد گرفتم، ولی حالا که مایع کیک آماده رو فقط باید بریزی تو ظرف و بذاری تو فر بازم کیکم خراب میشه! )-:
امروز چند تا فروشگاه رفتم ولی نتونستم مایع آماده کیک پیدا کنم، بالاخره مایع تارت گرفتم...تنها کاری که باید میکردم این بود که پرکهای سیب روش میذاشتم و بعد میذاشتمش تو فر....!
اما بعد از یک ساعت هنوز نپخته و شله...حیف اون سیبهایی که گذاشتم روش...حالا با چه ذوقی هم 9 یورو دادم ظرف برای کیک پختن گرفتم!
تازه به خودم میگم، بابا هر چیزی استعداد می خواد جانم...! به خودم دلداری میدم که حالا شیرینی و کیک پختن بلد نیستم، اما قورمه سبزی رو که خوب بلدم ...مگه نه سارا؟ کافی همه موادشو باهم بریزی تو آرامپز بعد خودش برات میپزه...تازه نگرانی و سر زدن هم نداره! :-)
سارا من کیک میخوام.........!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!:-(

این قافله عمر عجب میگذرد!

2008-10-15T22:54:00.004+02:00

امروز در حالی که از محل کارم تا خانه قدم میزدم متوجه شدم که اینجا حتی دلم برای درخت میوه تنگ شده است! با اینکه همه جا سر سبز است ولی دریغ از یک درخت میوه!
اما دلتنگی نیز دیگر اینجا به یک عادت تبدیل شده است...زمان بدون توجه به دلتنگیها همچنان به سرعت می گذرد و من حیران از گذر عمر!

2008-10-13T22:51:00.003+02:00

چشمی به عمق اقیانوس، قلبی به وسعت گیتی، صدایی به بلندی سکوت و نفسی به گرمی آفتاب، نیازاست تا توان دریافتنت باشد و افسوس و صد افسوس که عمق نگاهت بیش از عمق اقیانوس و وسعت بازوانت بیش ازوسعت گیتی بود. افسوس که حتی طپش قلبت سکوتی را نشکست و نفست گرمتر از آفتاب بود!

افسوس که دنیا با این همه مهربان نبود!

نژاد پرستی شاخ و دم نداره!

2008-10-13T01:23:00.004+02:00

بازم داریم به ژانویه نزدیک میشیم و من که هر سال یه بار باید قلبم برای ایران بطپه، دلتنگیهام شروع شده! بازم هرروز با یاد ایران می خوابم...دیگه دارم برای دیدن خانوادم تشنه میشم...امشب فیلم مسعود بخشی رو دیدیم که تو فستیوال گنت داره اکران میشه...در مورد تهران بود. خیلی فیلم جالب و برای من خو شایندی بود البته مزید بر علت هم شد که من بیشتر ایران رو یاد کنم!
این روزها با اضافه شدن تعداد ایرانیها در اینجا بیشتر در مورد مردم و کشورمون صحبت می کنیم و هیچ وقت هم به نتیجه مشخصی نمیرسیم جز اینکه اعصاب همه خورد میشه! دیگه باید سعی کنم کمتر در این مورد صحبت کنم تا منم مثل نبوی بیچاره قلبم یه روز نگیره که مجبور بشم عمل کنم!:)
دارم میبینم که ما ایرانیها همه روزه بحثمون اینه که ما در گذشته چنان و چنین بودیم، زمان داریوش ما بهمان بودیم و خلاصه هی سعی میکنیم بگیم که ما در گذشته برتر بودیم...
وقتی جدی فکر میکنم نمیدونم که با این حرفها ما واقعا می خواهیم چی اثبات کنیم! آنچه که مهمه اینه که ما به یه زندگی منظم و آزاد توام با آرامش احتیاج داریم و این حق طبیعی هر انسانیه حتی اونی که توی یه کشور کوچیک آفریقایی یا توی یه جزیره زندگی میکنه که هیچ پشتوانه تاریخی نداره!
اصلا ما عادت به پز دادن داریم، به نظرم تاریخ برای اینه که ازش یاد بگیریم نه اینکه باهاش پز بدیم...این خیلی خوبه که منشور حقوق بشر در تاریخ کهن در ایران نوشته شده باشه ولی اگه کسی قرار بشه پز بده این ما نیستیم که درش هیج نقشی نداشتیم...از کشور اومدیم بیرون و زندگی آزاد خودمون رو داریم، از نظم اینجا لذت می بریم، از کیفیت کالا راضی هستیم، دور دنیا به آسانی مسافرت میکنیم، دارای جایگاه اجتماعی خوبی هستیم، کسی مزاحممون نمیشه، نیمه شب به راحتی در خیابان قدم میزنیم و....
بلکه کسانی باید پز بدن که به خاطرش دارن رنج میکشن و در نگه داری اون سهیم هستن...کسانی که به خاطرش هزینه دادن، کسانی که در بطن جامعه هستن..کسانی که با همه طبقات جامعه در ارتباطند و براشون تلاش میکنن...
آنچه که مهمه اینه که نژاد پرست نباشیم!

2008-10-12T19:33:00.005+02:00

صدای پریسا آرامش بخشه بخصوص این آهنگش:

باز آمـــــدم باز آمدم از پیش آن یـــار آمـــــدم

در من نگـــردر من نگر بهر تو غمخوار آمدم

شاد آمدم شاد آمدم از جملــــــه آزاد آمـــــــدم

چندین هـــزاران سال شد تا من به گفتار آمــدم

آن جا روم آنجا روم بالا بدم بـــــــــــــالا روم

بازم رهان بازم رهان کاین جا به زنهــار آمـدم

من مرغ لاهوتی بدم دیدی کا ناسوتی شـــــــدم

دامش ندیدم ناگهان در وی گرفتــــار آمـــــــدم

من نور پاکم ای پسر نه مشت خاکـــم مختصـر

آخــــر صدف من نیستم من در شهـــوار آمـدم

ما را به چشم سر مبین ما را به چشم سر بیــن

آنجا بیا ما را ببین کان جــــا سبکبـــار آمـــــدم

از چار مادر برترم وز هفت آبا نیـــــز هـــــم

من گــوهر کانی بدم کاین جا به دیــدار آمــــدم

ایتالیا

2008-10-08T22:10:00.007+02:00

امروز روز دوشنبه است، نمی دانم که تاریخ کدام است...شاید آخر سپتامبر است یا اوایل اکتبر! بکلی از تقویم، کامپیوتر و اینترنت دورافتاده ام. امشب در هتل piccadilly شهر فلورنس ایتالیا هستم. هتل نسبتا قدیمی و راحتی است. بعد از کلی پیاده روی در شهر و یک دوش آب گرم روی تختم نشسته و چند خطی می نویسم. ایتالیا کشور مدرنی مانند آلمان، فرانسه و یا حتی بلژیک و هلند نیست. از موقع ورود احساس می کنم که در ایران قدم می زنم. مردم خونگرم و خیابانهای شلوغ و فروشگاهای کوچکش مرا به یاد ایران می اندازد. در این شب آرام که بعد از چند روز گردش های زیبا و طولانی در رم و فلورانس با آرامش تمام نشسته ام، نمی خواهم در مورد خیابانها و فروشگاهها و یا مردم ایتالیا بنویسم. آنچه که مرا بیش از حد مجذوب کرده است، هنر دوست بودن این کشور است. دیدن مکانهای تاریخی زیبا و موزه های بی نظیر مملو از نقاشیها و مجسمه های زیبا و خلاقانه روحم را جلا داده ومرا به اوج آسمان می برد. از این همه زیبائی در شگفتم و به خود میگویم که چگونه است که من میکل آنژ، سازنده مجسمه فوق العاده زیبای داوود را اینگونه تحسین میکنم ولی از تحسین سازنده دنیای به این زیبایی و پیچیدگی غافلم!
براستی که زیبائیهای بیشماری را دیدم و درک کردم...و در این میان زنان و مردان میانسالی را دیدم که همدیگر را به زیبایی در آغوش گرفته بودند و هنوز به آینده می اندیشیدند...دختران و پسران جوانی که لبخند میزدند...هنرمندان با ذوقی که در گوشه ای نشسته و سرگرم نقاشی بودند...همه لحظات به این می اندیشیدم که هنرمندان بزرگی دراینجا به دنیا آمده اند و بزرگ شده اند و بعد از گذشت سالها هنوز میشود حضور آنها را در موزه ها و حتی در خیانهای شهر حس کرد!

این بخشی از نوشته های من در ایتالیا بود که تا به امروز فرصت تایپ آنها را نداشتم. بخش های دیگر بهتر است در همان دفتر محفوظ بماند، شاید روزی در دوران پیری مرور دوباره آن، حس جوانی را در من زنده کند!

ریسک هم لازم است!

2008-09-23T21:19:00.006+02:00

راه میروم، می ایستم، فکر میکنم، دوباره راه میروم و باز می ایستم،...اینقدر ترمز ایستادن را کشیده ام که دیگر بوی سوخته کفشهایم را حس میکنم! دیگر خود نیز از ترمز کردن خسته شده ام.
اما اکنون خود را در آسمان آبی زندگیم رها کرده ام! احساس بی وزنی و نشاط فراوان میکنم! احساسی توام با اعتماد به نفس!
کفشهایم را عوض کرده ام، با این کفش جدیدم راه رفتن آسان است و دیگر به ترمز احتیاجی ندارم! چند روز پیش به دوستی میگفتم که این کفشهای جدیدم به من اعتماد به نفس میدهد، و او چه خنده ملیحی کرد!
میگویند، هر چه که سن انسان بالاتر میرود، قدرت ریسک کردنش پائین می آید! اما من که هیج وقت ریسک نکرده ام، اکنون در میابم که در زندگی گاهی ریسک لازم است!

امسال بهترین روز هفته برای من نه آخر هفته که روز سه شنبه است! صبحش با آرامش شروع می شود! عجله ای برای صبح زود در محل کارم بودن،ندارم...درVIB معمولا ملت دیر سر کار می آیند...ظهرش با دوستان ناهار میخوریم که سر میز همه اینگلیسی صحبت میکنند و من میتوانم بفهمم و حرف بزنم و بخندم...عصرش با دوستان ایرانی در محل کار برای کافی خوردن جمع میشویم و باز کلی مخندیم و از بودن باهم لذت میبریم! و از همه زیباتر شب سه شنبه است که به کلاس نت خوانی میروم...سرودهایی که باهم میخوانیم بسیار زیباست...نمی توانم بگویم که چقدر از این کلاس لذت میبرم...و موقع برگشت هم در مرکز شهر در کنار ساختمانهای قدیمی و تاریخی شهر که نورهای سفید در تاریکی شب به آنها زیبایی دو چندان میدهد قدم می زنم!
وقتی به خانه میرسم، آرزو میکنم که ای کاش همیشه سه شنبه بود!

2008-09-23T10:39:00.003+02:00

خوب اونایی که لطف داشتن و مرتب از من دلیل ساکت شدنم رو پرسیدن بگم که از امشب دوباره چرند و پرند نویسی رو شروع می کنم :) بابا گرفتاریم دیگه! بچه ها رو گازن، لباسها تو یخچال و خریدا تو ماشین لباسشویی...یکی باید جمع و جور کنه یا نه!:)
فعلا اینو گوش بدین تا امشب!

2008-09-14T00:41:00.002+02:00

در ایران که بودم، بیشتر صحبت ها بین دوستان و همکاران در مورد مدل مو، لباس و آرایش بود! همه تقریبا از اینکه ریزش زیاد مو داشتند ناراحت بودن و مدام به دنبال دارو یا شامپویی بودند که موجب ریزش حتی یک تار مو نشه! مدام در مورد لاغری و داروهای لاغر کننده صحبت میکردیم و دوستان به هم دیگه هر دفعه یه نسخه جدید رو میپیچیدند و جالب اینکه همه هم اجرا میکردن!
از آرایش و لوازم آرایش که نگو...همه تقریبا حداقل نیم کیلو از این لوازم همیشه تو کیفشون داشتن...تازه همیشه کلی ماسکهای مختلف رو رو پوستمون امتحان میکردیم و دنبال این بودیم که چه خوراکی رو بخوریم که پوستمون خوب بشه یا موهامون نریزه...کلاس آشپزی و شیرینی پزی و سفره آرایی که دیگه مد روز شده بود...خلاصه بدون اینکه بفهمیم مدام در حال پز دادن بودیم!
از وقتی که اومدم اینجا احساس میکنم که 80 درصد مغزم آزاد شده!:) امروز اتفاقی یه سایتی دیدم که در مورد این جور چیزها نوشته بود...حتی نتونستم یک کلمه ازش بخونم...دیگه حالم از اینا بهم میخوره...اینجا اصلا من دنبال شامپویی هستم که موهام رو بریزه!:) چون هر چی هم موهام بریزه بازم موهای سرم از اینا پرپشت تره:)
راست راستی چقدر ما بیخودی خودمون رو درگیر موضوعات احمقانه کرده بودیم...

جایی برای خاطرات جدید نیست!

2008-09-13T00:25:00.005+02:00

خیلی چیزها است که کم کم دارد فراموشم می شود...خاطرات زیبایی که مرا به وجد آورده اند! اگر چه همه آنها را مرتب یاد آوری میکنم، ولی باز کمرنگ میشوند و من از این در هراسم که مبادا برای همیشه فراموش شوند!
نمی خواهم خاطرات جدید داشته باشم، مبادا که جای خاطرات گذشته را بگیرد...خاطرات شیرینی، که اغلب نیز کوتاه هستند، اینقدر که احساس میکنی که در رویا و یا خواب بوده ای!
براستی که گذشت زمان چه بیرحمانه همه لحظات را فنا کرده و به فراموشی می سپارد...بیخود نگوییم که با گذشت زمان همه چیز درست میشود...نه، با گذشت زمان همه چیز به فراموشی سپرده میشود...شیرین و تلخ!

یک شب باشکوه!

2008-09-11T00:22:00.005+02:00

ساختمانی قدیمی با راه پله های هنری! همه وسایلش از در و دیوار گرفته تا کمد و صندلی و میزهایش همه و همه کهنه و قدیمی هستند...مردمی که آنجا رفت و آمد میکنند هم یک جوری هستند، لباسهای ژولیده و خاص می پوشند، حتی قیافه هایشان هم خاص است! همه چیز برایم تازگی دارد! البته پیشتر همه را در فیلم های قدیمی دیده ام و از اینکه می توانم در واقعیت هم آنها را تجربه کنم برایم بسیار جالب است...این ساختمان قدیمی همان مدرسه هنری آموزش موسیقی است که برای یادگیری نت موسیقی به آنجا میروم!
با ورود به اولین کلاس، پنجره بسیار زیبایی را در دنیای هنر بروی خود گشودم که با دیدن اولین مناظر، مجذوب آن شدم!
موقع برگشت شب شده بود، هوا بسیار عالی بود! چراغهای سفید و آبی ساختمانهای تاریخی در مرکز شهر روشن بودند و جلوه بسیار زیبایی به آنها داده بودند! رودخانه کنار آنها با نورهای قرمز روشن شده بود که در کنار آن دهها عاشق در کنار هم نشسته و از بودن باهم لذت می بردند!
و من که هنوز در حال و هوای اولین جلسه کلاسمان بودم، در آن مسیر قدم میزدم...صدای آواز قشنگ معلم نت خوانیم هنوز در گوشم بود، دو دو دو..می می...سل سل...و در عین حال از آن مناظر زیبا لذت می بردم...

تقصیر من نیست!تقصیر تو هم نیست!

2008-09-08T23:37:00.006+02:00

مانند دریایی آبی روزی آرامم و روزی دیگر پر طلاطم! یک روز شادم، روز دیگر غمگین! یک روز به خود فکر میکنم و روزی به دیگری!یک روز زاهدم، یک روز عارف، یک روز عاشقم، یک روزمعشوق، یک روز مومنم، یک روز کافر، یک روز زنده ام، یک روز مرده، یک روز دوستم و یک روز دشمن...و این عین زندگی است!
پس این نه تقصیر من است و نه تقصیر تو! بلکه تقصیر زندگی است که روزی مرا مومن و روز دیگر کافر میکند! شاید هم تقصیر زندگی نیست! بلکه این سرنوشت است که زندگی مرا دگرگون میکند! آری این سرنوشت است که مرا به سوی تو میخواند و تو را به دوردستها میبرد!
و باز سرنوشت است که زیبایی را در کنار زشتی به من نشان میدهد تا بیاموزد که از زیبایی باید لذت برد ولی در عین حال نباید فراموش کرد که در کنار هر زیبایی زشتی هم وجود دارد که به زیبایی معنی میدهد!
سرنوشت است که با زندگی بازی میکند!
سرنوشت است که همه زیبائی ها را برای من به ارمغان می آورد!
سرنوشت است که مرا به خود می آورد!

کاش سرنوشت با همه مهربان و زیبائیهای آن جاودانه بود!

2008-08-30T10:03:00.002+02:00

با عذر خواهی از دوستان عزیز، تا چند روز فعلا نمی تونم بنویسم...:)

WooW! شام وایکینگ ها!

2008-08-26T09:46:00.007+02:00

الان تقریبا نیمه شبه که دارم می نویسم..ما همین الان از شام کنفرانس برگشتیم...چقدر خوبه که میتونم خاطراتمو ثبت کنم!

کنفرانس یه شام سنتی وایکینگ ها رو ترتیب داده بود که اول در یکی از جزایر سوئد مراسم خاصی برگزار شد و همونجا هم شام خوردیم..بعد از دو و نیم ساعت مسافرت با کشتی وارد یه جزیره بسیار زیبا شدیم، چند نفر از سربازان اونجا که به شکل قدیمی وایکینگ ها لباس پوشیده بودند به استقبالمون اومدن و ما رو بردن به یه قلعه و کلی مراسم خاص انجام دادن که در آن موقع یعنی زمان وایکینگ ها مرسوم بوده...دو تا سرباز با اسلحه های قدیمی شلیک کردن و پس از اون یکی از توپ های قدیمی رو بکار انداختن و باهش شلیک کردن...یکی از اونها با صدای بسیار بلند توضیح میداد...صدای بلندش واقعا فوق العاده بود!

خلاصه همه اون چیز هایی که تو فیلم ها دیده بودم و یا تو کتابها خونده بودم توی اون قلعه از نزدیک دیدم و کلی ذوق زده شدم...:)

از همه جالب تر شام سنتیشون بود...از قاشق و چنگال بسیار بزرگ و دو شاخه معلوم بود که وایکینگ ها باید آدمهای درشت هیکل با دستهای بسیار بزرگ بوده باشن...نوشیدنی ها هم توی شاخ های مخصوصی سرو شد که برادرم تو خونشون یه نمونشو تو دکور دارن..:)

نون سنتی خیلی خوشمزه ای رو آماده کرده بودن...مواد سالاد به صورت خرد نشده تو سبد روی میز بود...شمع ها طوری بودن که به سرعت آب میشدن و میریختن روی رومیزی..البته همون شمعهای ریخته شده هم میز رو زیبا کرده بود...

خوب توی اون قلعه تاریک با اون میز شام که گوشتهای کباب شده رو روی یه میز خیلی بزرگ آوردن و با یک تیشه تیکه تیکه کردن، و دختران و زنانی که همگی لباس سنتی پوشیده بودن و غذا سرو می کردن، و همینطور پشت بام قلعه که از روش میشد جزیره و دریا رو دید که خونه های زیبایی توش بود و چراغهای کوچیکی توش می درخشیدن...همه و همه منو یاد فیلمهای قدیمی انداخت که توش همه این صحنه ها رو دیده بودم...واقعا برام جالب بود...

خوب به هرحال درسته وقتی میرسم هتل از خستگی یه راست پرت میشم تو رختخواب ولی با اینهمه داره فعلا خوش میگذره...:)

من نمیدونم این کفش پاشنه بلند رو کی اختراع کرد...این دوروزه این کفش ها پدر پاهای منو در آورده..خوب اینجا اینقده فضاش با کلاسه که واقعا آدم باید شیک باشه..اونم کسی مثل من که تقریبا 160 سانتیمتره و تازه بخواد دامن هم بپوشه و کنار این اروپائی های خوش تیپ قد بلند ( مهری و سارا سوئ استفاده نکنین!...منظورم دختراشونه!) راه بره دیگه واقعا مجبوره کفش پاشنه بلند بپوشه تا دپرس نشه!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ولی حالا با اینکه فردا با مارتین و دنیس که هر دو تا شون بالای 180 تا قد دارن قرار میتینگ دارم ولی مهم نیست..دیگه مهمونی تموم شده و من عمرا این کفشها رو بپوشم...!!!!!!!!!!!!!!:) هه هه هه!

آخرین چیزی هم که باید بنویسم سخنرانی نواک از دانشگاه آکسفورد بود که فوق العاده بود و فکر کنم تنها سخنرانی بود که از اول تا آخرش گوش دادم. خوب به خاطر این سخنرانی تور بازدید شهر رو از دست دادم ولی بعد فهمیدم که ارزششو داشت...!:)

سارا عکسا رو اگه خواستی اینجا یا اینجا می تونی ببینی!

2008-08-24T10:01:00.001+02:00

دیروز افتتاحیه کنفرانس بود. محل برگزاری یه جای خیلی شیک و بزرگیه که آدم توش گم میشه..:)

اول افتتاحیه چندین نفر صحبت کردن که معمولا این افراد رئیس دانشگاها و افرادی هستن که کنفرانس رو حمایت مالی کردن..اول از همه دو تا خانم صحبت کردن که هر دو رئیس دو دانشگاه اصلی گوتنبرگ هستن...جالبه که برای این 4 یا 5 نفر کلا نیم ساعت وقت گذاشته بودن که دقیقا همشون به موقع تموم کردن و 2.5 ساعت برای سخنرانهای دیگه که صحبت علمی قرار بود بکنن وقت گذاشته بودن....:)

آخر از همه هم شهردار شهر که اونم یه خانم بود اومد و خوشامد گفت...

باید بگم که با دیدن مردم این شهر من کاملا سورپرایز شدم ...دارم فکر میکنم که چطوریه که مروارید می گفت مردم اینجا خیلی خجالتی هستن....هر شب تفریبا خیابون پر از جوان هاست که دارن حسابی شیطونی میکنن و کلی هم سرو صدا راه میندازن..دانشگاهش هم مثل دانشگاهای بلژیک آروم نیست..دانشجوهاش خیلی شلوغ و پر سرو صدا هستن...اینجا تازه یاد ایران افتادم!

من امروز سمینار دارم ولی با این حال دیشب تا دیر وقت تو شهر بازی بودیم و دوبار سوار قطار مرگ( roller coaster)شدیم...خیلی ترسناک بود..:)

عکسمونو اگه بتونم امروز اسکن میکنم و میذارم اینجا...

سخنرانیها هم خیلی خوب ولی فشرده هستن..چند نفر هم اشخاص مهم اینجا هستن که باید حتما تو سخنرانی هاشون شرکت کنم..یکیشون Novak ...

تا بعد....

My first impression from Gothenburg

2008-08-22T09:27:00.004+02:00

گوتنبرگ شهر زیبا و نسبتا مدرنی است...چیزی که در اولین دیدار از این شهر نظر مرا جلب کرد، علائم راهنمایی بسیاری است که در خیابانها و ایستگاهای اتوبوس نصب شده است. البته گاهی وجود بسیار زیاد این علائم گیج کننده به نظر میرسد. :) ولی با تمام این وجود نشان از احترام زیاد شهرداری شهر به ساکنین است که حتی بر روی پیاده رو ها هم که کاملا مشخص است، نقاشی عابر پیاده کشیده شده است. مردم شهر در اولین دیدار بسیار مهربان ، گشاده رو و البته شیک پوش به نظرم آمد... با خود فکر کردم که چه خوب است که من در گنت هستم...اگر در اینجا زندگی می کردم، مجبور بودم که همیشه شیک بوده و وقت بیشتری جلوی آیینه باشم..:) ما ایرانیها هم که عاشق آرایش کردن و شیک بودن هستیم و کافی است در جایی باشیم که تعدادی از مردم آرایش کرده هستند...دیگر هیچ چیز جلودار ما نیست و باید حتما این امر را به نحو احسن انجام دهیم...! بنابراین من هم با توجه به عادت ایرانیم خوشحالم درجائی هستم که تقریبا هیچ کدام از دختران و زنان آن آرایش نمیکنند و ساده پوشند تا مجبور به ساده پوشی باشم که البته در عوض احساس بسیار زیبای راحت بودن را پیدا میکنم!

باید بگویم که اینجا تقریبا همه چیز گران است و من در بدو ورود برای یک ناهار و نوشیدنی دانشجویی و بلیط اتوبوس معادل 35 یورو پیاده شدم!!!!!! به هرحال از آنجایی که من ارزان ترین محل اقامت، پیشنهاد شده از طرف کنگره را انتخاب کردم، قصد صرفه جویی در این مورد را ندارم و می خواهم رستوران های خوب این شهر را امتحان کنم...شاید از فردا...!

امروز صبح طبق معمول من حالم در هواپیما بسیار بد بود...نمیدانم چرا اینقدر از هواپیما که نه از مرگ میترسم...بخصوص با این هوایماهای کوچک که هر از گاهی تکانهای نسبتا شدیدی را دارد...حاضرم 6 ساعت در قطار باشم ولی یک ساعت در هواپیما نباشم! الان که یاد آن لحظه می افتم تعجب میکنم...انگار من نبودم که از ترس خشکم زده بود و حتی موسیقی که در طول سفر گوش میدادم قادر به آرام کردنم نبود...با خود فکر میکردم که اگر کمی فقط کمی ایمان قوی تری داشتم الان اینگونه از ترس به قلبم فشار نمی آمد....از اینکه اینقدر آدم ترسویی هستم از خودم بدم آمده است...من حتی از آمپول هم میترسم...حاضرم یک هفته دارو بخورم ولی یک بار آمپول نزنم! :)

با خود می اندیشیدم، چه دنیای کوچک ولی زیبائی داشتم...ایمانی داشتم که مرا آرام میکرد و زندگی را برایم بسی سهل و گاهی بی ارزش می نمود... به مرورخیلی چیزها بدست آوردم و تجربه های زیادی کردم و در عین حال به حقیقت نزدیکتر شدم ولی شاید به همان میزان ایمانم را از دست دادم..اگر چه هر لحظه به آن می اندیشم و هنوز نور آن وجودم را کماکان روشن نگه داشته است ولی کم کم نور آن ضعیف میشود...

دنیایم بزرگ شده است ولی افسوس که من در بزرگی آن گم شده ام...بزرگی دنیا شاید حقیقت باشد ولی نیازمند افکار بزرگ است و برای زندگی کردن در آن باید ریسک کرد...باید به یک گیاه همانقدر احترام گذاشت که به خود میگذاری...هیچ کس اشرف مخلوقات نیست...برنده کسی است که زرنگتر باشد...فرقی نمیکند..برنده می تواند یک تمساح باشد که یک انسان را می خورد و یا یک انسان که تمساح را به باغ وحش می آورد...اگر چه دیدن حقیقت بسیار زیباست ولی گاهی حقیقت با باورهای من در تضاد است...براستی چگونه میشود باور را با حقیقت یکی کرد؟

به نظرم گاهی باور به انسان بیش از حقیقت انرژی میدهد و شاید به همین دلیل است که بت پرستی در ابتدا به سختی برچیده شد!

2008-08-20T23:31:00.004+02:00

این خیلی بده شبی که فردا صبحش پرواز داری، خبر کشته شدن 150 نفر رو تو سانحه هوایی بشنوی!
....

ما چقدر شیطون هستیم!

2008-08-19T21:15:00.003+02:00

امروز سر یکی از جلسات امتحانات مراقب بودم. امتحان تو اتاق کامپیوتر برگزار میشد...هر دانشجو پشت یک کامپیوتر نشسته بود بطوری که تو هر ردیف دو نفر نشسته بودند که هر کدام کنار دیوار بودن و بینشون اون همه کامپیوتر خالی مونده بود. ارتباطشون رو با شبکه قطع کردن و بعد از امتحان هم استاد مربوطه میتونه تو هر کامپیوتر چک کنه و ببینه بچه ها چیکار کردن و چه برنامه ای رو اجرا کردن. منم که بالاسرشون بودم و قرار بود که مواظبشون باشم حرف نزنن. تازه علاوه بر همه اینها منشی مربوطه هم تو اتاق پشتی با دوربین کلاس رو از نزدیک چک میکنه، حتی امروز من دیدم که باهاش میشه ورقه بچه ها رو دید!
خوب با این همه سیستم مراقبت هر کی باشه فکر میکنه که چه بچه های متقلبی دارن!!!!!!!!! خوب درست برعکس اینجا بچه ها اینقدر آروم هستن که صداشون در نمیاد...اصلا اهل بحث کردن نیستن...تازه اگه کسی هم تقلب کنه دیگه شش شبانه روز جلوی اتاق استاد چسب نمیشه که هر دو سه ثانیه بره و پدر استاده در بیاره و هزار و یک مشکل برای خودش بتراشه...!:)
من که امروز لپ تاپمو بردم و نشستم کار خودمو کردم، البته ویلی بیش از این انتظار نداشت...فقط باید گوشامو تیز می کردم تا کسی حرف نزنه...
برام جالب بود که اینقدر اینا ساکت و خجالتی بودن که آدم فکر میکرد بچه راهنمائی هستن نه دانشجو!!!!!!!!!!:)
بهر حال خوش به حال استادهای اینجا!